We dachten komend weekend naar huis te kunnen, hebben er alles aan gedaan om dit voor elkaar te krijgen. Helaas zijn we afhankelijk van derden…..lokale ambtenaren die de oeroude Brabantse uitdrukking ‘ik loat mennu pis nie lau maoku’ zo ongeveer tot absolute kunst hebben verheven. En waag het niet er wat over te zeggen…..dan zijn de rapen meer gaar dan een ‘double extra well done’ gebakken stuk biefstuk. Zoals Willem dus al aan den lijve moest ondervinden.
We worden hier overigens op geweldige wijze bijgestaan door de mensen van Wandisa, het advocatenkantoor dat de administratieve rompslomp rondom internationale adopties probeert te begeleiden. Zij doen hun uiterste best voor ons, waarvan acte. Het lockdown level is inmiddels sinds een week of drie afgeschaald naar level 3….dus wij dachten dat het wel sneller zou gaan inmiddels maar helaas…..no chance.
Vandaag hebben we Ben zijn Laissez-Passer opgehaald bij het Nederlandse consulaat. Hij is nu de trotse bezitter van twee nationaliteiten. Je zou zeggen: dan kunnen we dus gaan vliegen. Nee dus. We moeten namelijk nog naar Home Affairs, zeg maar de burgerlijke stand, om te notificeren dat hij permanent het land uitgaat. Daarvoor hebben we een ‘apostille’ nodig op allerlei documenten zoals geboortecertificaat en de gerechtelijke verordonnering van de adoptie. We hebben al die papieren al, certified copies, maar dat is niet genoeg….er moet een apostille op. Een apostille laat zich het beste uitleggen als ‘dat de degene die het formulier heeft ondertekend daartoe ook bevoegd is’.
Een soort van check, dubbelcheck, zware Van Nelle shag…. dus. Op die laatste apostille wachten we nu dus al bijna drie weken, is deze daar dan kunnen we naar Home Affairs en naar huis. Overigens staan bij Home Affairs, gelegen in het centrum van de stad, standaard rijen dik buiten op de straat alsof Oasis heeft aangekondigd toch weer bij elkaar te komen en Kaapstad heeft uitgezocht als kick-off van de nieuwe wereldtour. Wij krijgen van Wandisa echter een document mee waardoor we deze queue straks redelijk kunnen omzeilen. Maar zo ver is het dus nu nog niet, de kans lijkt groot dat we ergens midden volgende week dan toch terug kunnen. Mits we niet positief testen natuurlijk….dan zijn we weer tien dagen verder. Laten we daar maar niet aan denken.
Willem heeft op 11 augustus al een PCR Test laten doen omdat hij zich een dag eerder, toevallig zijn verjaardag, verre van lekker voelde. Marike volgde gisteren (18 augustus) met een Antigen Test, ze had ineens buikpijn. Beide testen vielen gelukkig negatief uit.
Is het allemaal kommer en kwel dan? Nee, nee, nee zeker niet. We genieten volop en dat is grotendeels te danken aan de familie Campher en natuurlijk…..onze Ben. Elke keer zijn we weer vertederd en verbaasd over zijn slimmigheidjes, acteertalent, onschuldige schaterlach en ondeugende streken. Bijna iedere dag trekken we er wel op uit om van de werkelijk schitterende regio te genieten. Negentig procent van de tijd lijkt het net of we door een ansichtkaart rijden, zo fabelachtig mooi is de omgeving hier. De natuur, bergen, vergezichten, onstuimige kustlijn, parken….het is bijkans teveel. Zo mooi.
Als je bijvoorbeeld langs de kust van Hout Bay naar Kaapstad rijdt, we wisselen deze route af met de heuvelachtige slingerweg langs Table Mountain Park welke ook niet te versmaden is en eveneens richting stad voert, weet je niet waar je moet kijken qua schoonheid. Langs die kust is het alsof je James Bond bent terwijl hij met ‘de op dat moment lekkerste babe van de wereld’ naast zich een schilderachtig ritje maakt. Alleen maar om zijn nieuwe Aston Martin te showen, uiteraard gekleed in een coltrui en leren jasje, en losjes op te merken: “Kijk darling, daar in de verte, in die baai, achter die klotsende golven……ligt CapeTown, Moneypenny heeft voor ons daar een suite afgehuurd in The Four Seasons…..zal ik even de turboknop indrukken?’.
Gewoon omdat het kan. Nu rijden wij gewoon in onze gehuurde VW Polo…..maar soms droom je even weg. Mogen wij dat? Ja, dat mag. (Mart Smeets mode off). Zo’n weg dus. Af en toe een camerashot van boven…..theatraal muziekje erbij. Enfin, we dwalen af. Excuus.
De verjaardag van Willem. De Campher’s hadden ons weer eens uitgenodigd. Willem: “Niet zeggen dat ik jarig ben, geen zin om in het middelpunt te staan. Ik ken dat. Voor je het week gaan ze een liedje zingen in een fout restaurant.” Marike zweeg, later werd duidelijk waarom.
“Willem!!!! Happy birthday……smak, smak.” Barbara liet er een half uur later in Loevenstein geen gras over groeien. “Ja, ik wist ervan, maar mocht niets zeggen”, glimlachte Marike. “Kom, bij de verjaardag van een jonge god hoort drank. De bus in”, besliste Thinus. De hele familie was weer van de partij, Marike parkeerde zich meteen weer middenin het warme nest van de Campher’s. “Heerlijk, ik hou dit wel vol hoor.”
We begonnen bij JC Le Roux, een hele bekende producent van bubbelwijnen. “Ik denk de bekendste en grootste van Zuid Afrika”, keek Thinus serieus. “Ze maken eigenlijk champagne maar deze mag van Frankrijk zo niet heten……you know, the posh French….”
De bubbeltjes smolten op deze dinsdagmorgen al vroeg op onze gewillige tongen. De zoete La Domaine ging er bij Marike en Barbara soepeltjes in terwijl Willem en Thinus de wat drogere bubbels prefereerden. Dan ineens betrok Willem zijn gezicht…..er kwamen diverse mensen zijn richting op……..de Camphertjes gingen zingen. Wat een feestvarken toch ook he, die Willem. Eliska maakte weer de mooiste foto’s….er werden wat wijnen gepurchaseerd. De proeverij was weer meer dan geslaagd.
Om de kinderen tegemoet te komen ging de koers vervolgens naar een leeuwenpark. “Lionpark Drakenstein, Captive Born Predators” stond er op de muur. Het bleek om leeuwen te gaan welke in gevangenschap waren geboren en door fysieke ongemakken elders niet meer verder konden. Drakenstein nam ze binnen en lapte ze op. En nu zitten ze dus daar. De altijd erg kritisch op dierenleed zijnde Marike: “Eigenlijk is het onnatuurlijk dat ze hier zitten maar gezien de omstandigheden kan ik ermee leven.” Even later werd ze echter toch wat stiller. We waren bij een Bengaalse tijger aangekomen. Dit prachtige beest was meer dood dan levend via Argentinie naar Zuid Afrika gekomen en beetje bij beetje weer wat opgekrabbeld. Toch paste medelijden want het dier liep steunend en kreunend rond te sloffen, helemaal alleen in een afgezette wei van ongeveer een voetbalveld groot. Bij het hek was de grond afgesleten. “Hij loopt hier de hele dag op en neer, zielig”, merkte Marike op. “En nu is het niet warm. Wat te denken als het hier 35 graden is?”.
Met wat pijn in ons hart vertrokken we weer. Hopelijk komt er een speelkameraadje voor deze tijger. We gingen ook nog wat chimps kijken, ook al opgevangen. Ben was ondertussen de hele tijd de apen aan het imiteren en vond het allemaal wel best. Thinus stelde voor om naar Spur te gaan. “Dat is typisch Zuid Afrikaans. Het is een restaurantketen waar iedereen hier mee opgroeit.”
“Yesss, we gaan naar Spur!”, kraaiden Ben en Cristiano het uit. Later bleek waarom. Spur is namelijk een kruising tussen een fastfoodketen, Amerikaanse diner en brasserie maar bovenal ook standaard in het bezit van een vette playground voor kinderen. We zaten nog niet of ineens schalde er een lied door de speakers……een soort van liedje voor jarige kindertjes…….het bleek echter weer voor die arme Willem. En hij kreeg er ook nog een lekker ijsje bij, een brandende kerstster in het midden, terwijl het voltallige personeel in de maat stond te klappen. Behoorlijk genant volgens Willem maar vooral Beulah en Eliska hadden de grootste lol. Uiteindelijk werd het natuurlijk vooral weer erg gezellig met deze prachtige familie. Barbara: “Jullie kunnen makkelijk nog weken blijven. Werken? Wat werken? Wat is er nu belangrijk in het leven?”. Ben genoot van het spelen met Cristiano en Amber…..friends for life. Brothers and sisters. Zoals Thinus constant zegt: “Familie word je niet alleen door geboorte maar vooral door de band die je samen opbouwt.” Of hij wil zeggen: “Wij zijn nu ook familie.” Eerlijk gezegd voelt het voor ons, als het over hun gaat, ook wel zo. Marike: “Natuurlijk wil ik graag naar huis straks maar ik zie er ook tegenop om dan hun een hele tijd niet te zien.”
We doen hier veel maar kunnen niet alles op deze plek vermelden….we schakelen dus meteen door naar een volgende dag met de Campher’s. Tussendoor had Willem zich dus moeten testen en waren we met van alles en nog wat bezig. Zo moesten we ook de huur van de auto verlengen. Nee, dat kon niet via de mail, we moesten naar een kantoor. Dit allemaal volgens de dame achter het mailberichtje. Maar vervolgens zou het een formaliteit zijn. Wij dan maar naar het vliegveld, daar kwam de auto immers vandaan. “Verlengen? Nee, dat kan niet”, kreeg Willem vervolgens te horen van een dame met een ‘computer says no’ gezicht. “De maximale huur is 45 dagen en daar zit je bijna aan, je kunt drie dagen extra doen en dan weer terugbrengen.” Dat schoot dus niet op, we hadden twee weken nodig. Gevolg was dat we de auto achter moesten laten en een andere konden huren. “Kijk eens of het ergens anders goedkoper is”, zei Marike. “Je weet dat het online goedkoper is?”, zei de stuurse dame van concurrent Avis even later op weifelende wijze….”Ja, zeg nou maar hoeveel het is.”
Vijf seconden later liep Willem met een wegwerpgebaar weer naar buiten. De huur voor de VW Polo, toch niet de meest mondaine sportwagen ter aarde, zou liefst 1000 euro bedragen……drie keer zo duur als normaal. Dan maar weer terug naar onze vorige verhuurder. We konden in een identieke auto als in de weken ervoor weer rechtsomkeert maken. TIA, this is Africa.
Anyway, vrijdag de 13e was het wederom Campher’s day. We gingen verder met onze inmiddels legendarische Capetown Tour. Alhoewel, de reis ging opnieuw naar Stellenbosch (uurtje verderop)….een beetje de hoofdstad van de wereldberoemde Zuid Afrikaanse wijnen. Thinus: “Ook de favoriete stad van onze Eliska. Hier zitten veel rugbystudenten…..kan ze lekker muscles kijken….he Eliska haha.” Zijn dochter deed er wijselijk het zwijgen toe.
We begonnen echter niet met wijn want want eerste halte was Van Ryn’s Distillery and Brandy Cellar, een zeer vermaard bedrijf op dat gebied. Sinds 1845 zijn ze daar bezig en dat was ook wel te zien aan de rustieke en stijlvolle uitstraling van het complex. We gingen brandy proeven…….een glas met 10 jaar oude inhoud, de volgende was 15 jaar qua leeftijd en de laatste zelfs 20. Marike: “Mijn vader zou hier ontzettend van genoten hebben, dit was echt iets voor hem.” Willem vond de brandy echter ook ‘gruwelijk’…..lekker dus. We konden ook flessen kopen van 100 euro per stuk maar hoe neem je die mee in een koffer? Deze keer maar niet gedaan dus.
Even wat overleg. Waar gingen we eten? Toch maar naar Peter Falke wijnen. Nu kennen wij Peter Falke in Nederland vooral van de Falke sportsokken (we gaan deze week nog naar de fabriekswinkel…..daar kun je voor een prikkie toeslaan). Hier is deze Duitser nogal rijk mee geworden, zo vermogend dat hij onder meer lachend een groot complex kocht in Stellenbosch…….prachtig gelegen met uitzicht op omringende bergketens. Deze gebouwen zijn opgetrokken in de oude ‘boeren-nederland-stijl’…….zoals ze dat hier zeggen. De gevels doen aan als grachtenpanden maar staan dan in het midden van een soort boerderij. Als een soort hoofdingang. Falke heeft er zijn eigen winery van gemaakt, hoewel hij zelf niets produceert. Wel plakt hij overal zijn eigen PF label op. “We zien de owner zelden”, zegt de aimabele ober tegen Willem, “En als hij er wel is dan merk je dat amper. Zo bescheiden stelt hij zich op.”
Het was een genot om in de schitterende tuin te vertoeven. Prachtig aangelegd, als een soort van wijngaard met lange tafels om zomeravonden tafelend te kunnen doorbrengen met een groot gezelschap. We bestelden wat plates met nacho’s, kazen en nog veel meer. Het werd een orgie van schranzen en drinken ……de wijnen ontbraken natuurlijk niet. Ondanks de heersende winter was het gewoon een graadje of 20. “Stel je this place in de zomer voor Marike”, zei een half aangeschoten Willem, “We moeten hier terug.”
Een groep van studentikoze rugbyspelers trokken de aandacht van Beulah en Eliska. “De vraag is vooral wie dat allemaal hier betaalt voor die gastjes”, lachte Willem. Wat opvalt aan de jeugd hier, vooral de blanken dan………ze zijn allemaal zo netjes gekleed. Ook nu weer was het een parade van nette bloesjes, keurige pantalons en meisjes in klassieke minirok, panties en witte topjes. All dressed up.
Vele verhalen en anekdotes later was het weer tijd om te gaan. We hadden ondertussen contact met Brad van Wandisa. Als alles meezat zouden we volgend weekend (over twee dagen van nu dus) naar huis kunnen. We werden op maandag in Somerset West verwacht, op het kantoor van de organisatie. Toen bleek dat alles toch minder optimistisch kon worden ingeschat…..Brad vertoonde een steeds bedenkelijker gezicht. Goed, hier hebben we het al over gehad. Om een lang verhaal kort te maken (veel appjes, mails, gesprekken…..kopietjes maken bij het postkantoor etc verder) : het gaat komend weekend dus toch niet lukken.
We zijn overigens nog wel op walvissenjacht geweest, natuurlijk ook weer met de Campher’s. Het kostte een paar knaken maar het was de moeite meer dan waard. De reis ging naar Hermanus, gelegen op anderhalf uur van Kaapstad. Naar het oosten toe. Onderweg passeerden we onder meer de enorme townships Khayelisha en Blue Downs. “Stop hier nooit”, merkte Barbara op. “En rij hier nooit als het donker is.” Maar hoezo, we reden op een soort snelweg….weliswaar tussen de krotten door. “Ze gooien van een viaduct stalen strips naar beneden met pinnen erop. Je rijdt je banden kapot en bij het volgende viaduct staan metgezellen van ze jou op te wachten. Dan ben je dus echt aan de beurt.”
Kaapstad is echt een groot pakket schroot waar een laagje chroom omheen zit (zie liedje vriendschap van Het Goede Doel). 90% van de bevolking leeft in weggestopte area’s, omheind door hekken, afgesloten van de wereld. Bandeloze vrijstaten, het recht van de sterkste geldt, geen enkel uitzicht op een toekomst. Moorden zijn aan de orde van de dag. “Kom je op de eerste hulp dan stikt het van de mensen met schotwonden, het bloed gutst de hele ruimte vaak onder. En denk je dat ze snel geholpen worden? Mooi niet, ze laten ze uren zitten. Regelmatig komt het voor dat de daders vervolgens het karwei op de eerste hulp komen afmaken….medische voorzieningen kennen we hier overigens amper. Ja, of je betaalt jezelf blauw. De meeste mensen kunnen dat niet betalen, wij ook niet.”
Vervolgens kwamen er verhalen over kinderen die zonder verdoving werden geopereerd, gebroken benen welke niet werden ‘gezet’….etc. Pure horror.
Maar goed….we waren op weg naar iets leuks. Naar Hermanus wel te verstaan. “Willem, je gaat me toch niet zeggen dat de Dutch ook hier weer iets mee van doen hadden? Ik heb jullie echt onderschat man. Jij vertelde me dat jullie op technisch gebied ook vooruit lopen. Asml, Eindhoven Tech city….ik wist dat niet man. Wat zeg je? Hermanus was een Nederlandse leraar? No way man…..hey Eliska hoor je dat?”.
Vanachter een dikke zonnebril: “Ja, dad, he was dutch zeker?”.
Na een prachtige route….we vallen in herhaling…..door weergaloos spectaculair landschap…..en een koffiestop in de zoveelste Farm Stall…..kwamen we in Hermanus aan. In ‘1600 zoveel’ kwamen hier dus ook de Nederlanders aan (Thinus later op de boot: “Willem stel je voor dat het 1600 is en je bent nu Jan van Riebeek….wat zou er door je heengaan?” Willem: “Als Thinus daar maar niet op de wal staat….”) maar het was Hermanus Pieters, een Nederlandse leraar, die hier in 1815 een nederzetting stichtte. Hermanuspieters genaamd…..waarvan nu dus Hermanus is overgebleven.
Hermanus is een leuk plaatsje….gelegen aan een prachtige baai. En in die baai…..is het zo beschut dat er veel walvissen vertoeven. De Southern Right Whale om precies te zijn. We gingen eerst wat wandelen…..prachtige rotskust weer. “Zie je dat Willem?”, Thinus wees ondertussen grote rotsblokken aan, “Hier maakten ze vroeger de vissen op schoon. Ze werden meteen gefileerd en verhandeld.”
Na wat wijnen en eten was het een uurtje later tijd voor het echte menu van de dag: de walvissen. Marike had er vaker mee te maken gehad. “In Canada, vele jaren terug. Maar ik zag ze toen van een afstand. Ik heb deze zomer al Gorilla’s, chimps en olifanten in het wild van dichtbij mogen zien….ook nog whales zou fantastisch zijn.”
Omdat Barbara, in het bezit van een imponerend netwerk, de eigenaresse van de rederij kende zaten we even later eretribune op de catamaran: op de neus van de boot met frontaal vrij uitzicht. En het duurde niet lang of de walvissen meldden zich bij ons vaartuig. Op een meter afstand kwamen ze naar ons toe zwemmen, het was surreal. Wat een beesten! Vooraf had er iemand een speech gehouden waardoor we wisten dat ze 17 meter lang zijn en 60 ton wegen. “Al deze 40 mensen…..”, wijzend naar ons, “Passen in zijn bek. Mooi he?” Euh ja………sch….itte….rend….slik.
Okay……maar die whale zat dus op een meter van ons catamarannetje. Marike deerde dat niets, ze ging samen met Ben zo dicht mogelijk bij de kant zitten. Foto’s maken, filmen en vooral genieten van dit wonder der natuur. In totaal zagen we er gedurende de negentig minuten durende vaart zo’n 15 of zo. Best uniek.
Een mooie dag dus weer. Dat mag gezegd. Ben genoot ook, hij had later in het restaurant het hoogste woord. Jullie kunnen je borst nat maken want als onze Ben op zijn gemak is dan imiteert hij superhelden…..maakt dansmoves…..en lacht het mannetje met het hele gezicht. Dit tot grote vreugde van Barbara, ze straalt dan als een verliefd tienermeisje. Cristiano is dan wat stiller. We hebben soms medelijden met hem, zo hadden we al tegen elkaar gezegd. Hij lijkt te lijden onder het aanstaande vertrek van zijn broertje.
Een dag later, we waren weer samen bij de Spur in Seafront, kregen we hiervan onbedoeld de bevestiging. Ben en Cristiano hadden weer samen gespeeld toen laatstgenoemde bij onze tafel kwam staan en ineens in de armen viel van Barbara. “Hij huilt om Ben”, zei ze……hij beseft dat hij niet lang meer hier is. Dit was voor Marike het moment dat ze het ook niet meer droog hield. “Zo zielig….”.
Thinus: “Cristiano heeft zoveel meegemaakt in dat township. Hij woonde daar tot zijn vierde…..zijn eigen familie mishandelde hem. Hij heeft enorm veel moeite om mensen te vertrouwen…zijn emoties zitten vast in dat kleine lichaampje.”
Het was vooral Marike echt teveel…..zoute tranen rolden. Gelukkig staat ook deze lieverd op de nominatie voor internationale adoptie. En anders zullen de Campher’s hem never nooit laten vallen. Dat geldt ook voor Amber. Tegen Willem liet ze zich ontvallen, stil als ze eigenlijk is: “Laat mij maar straks met chimpansees samenleven…..”
Aandoenlijk, treurig….zo’n mooie meid van 16 jaar oud. Maar het komt allemaal goed….dankzij Thinus en Barbara vooral. (Jullie mogen Hagarschoice steunen he! Hagarschoice.org)
Het is inmiddels donderdag….we moeten nog even blijven. Morgen gaan we weer naar de Campher’s, het is tijd voor onze fotoshoot….Eliska gaat alles uit de kast trekken.
Ben doet het ondertussen goed al heeft hij het soms ook zichtbaar moeilijk. Hij slaapt ook onrustig…en ligt er slapend bij alsof hij is neergeschoten. Hij kan geen seconde alleen zijn….maar toch hebben we veel bewondering voor zijn doorzettingsvermogen. Dat laatste zie je telkens terug bij hem. Als hij iets niet kan probeert hij het net zo lang tot het toch lukt. En hij wordt steeds fitter en sterker lijkt het.
Als je ziet waar hij vandaan komt: ‘St Josephs hospital for chronical sick kids’……..en waar hij nu staat. Dat zegt genoeg. Dat lees je ook in de reports. Benjamin (2): “Hij laat een onverwachte en opmerkelijke ontwikkeling zien…..”
Het breekt ons hart om die oude fotootjes te zien….en stellen ons voor dat hij alleen in die kamers met 25 kindertjes lag. En hij mocht niet hardop huilen. Een nummer was hij, een baby door zijn ouders achtergelaten. Nooit, maar dan ook nooit, kwamen ze hem opzoeken. Hij knokte zich naar boven, met behulp van nurse VooVoo en later Thinus & Barbara…..toen zij er voor het eerst waren zei onze Ben: “Zijn jullie nu mijn people”. Dit zei de leiding altijd tegen kinderen als er bezoek was: “Your people zijn er.” Voor Ben kwam niemand…..het zijn de verhalen waar we aan moeten denken.
En dan is het moeilijk om niet voor zo’n mannetje te gaan vechten. En dat is dan ook precies wat we gaan doen.
Wordt vervolgd. (Ps. We plaatsen alleen foto’s zonder personen. Dit uit privacy oogpunt)
Benthuisbrengen 
Mooi verhaal weer. Jaloers op jullie “walvisvaart”… Grappig dat gedoe rondom die huurauto.
Ps. De wijn moet wel bijzonder lekker zijn daar;)
LikeLike
Wijnen zijn super hier….echt iets voor jou
LikeLike