We hebben de afgelopen week aan de ene kant weer keihard genoten in het wonderschone Kaapstad maar tegelijk werden we ook weer met onze gok op de ontluisterende feiten gedrukt. Het is hier prachtig maar we mogen onze ogen niet sluiten voor de misstanden, dat zou simpelweg belachelijk zijn. Ben is nu vijf weken bij ons, niet meer weg te denken. Hij doet het prima, al is er af en toe een terugvalletje welke ervoor zorgt dat we niet constant op een deken van roze wolken liggen te dromen. En dat is eigenlijk ook maar goed ook.
Nu de rookwolken van het emotionele geweld gedurende de eerste twee weken wat zijn opgetrokken begint ons verblijf natuurlijk meer en meer op een gewone vakantie te lijken. Nou ja, ‘gewoon’: we weten niet precies wanneer we naar huis gaan, we hebben ineens een kind in huis en het begint langzamerhand wel een erg lange trip te worden.
Willem heeft af en toen zijn momenten dat hij naar huis wil. Dit wordt vooral getriggerd omdat er vanuit het werk onbewust wat druk ontstaat. “Zit je nog steeds daar, duurt wel lang he? Hoe lang duurt het nog?”. Marike staat er wat relaxter in: “Al moeten we hier nog een aantal weken langer blijven, geen probleem voor mij.”
Gelukkig kunnen we enorm goed opschieten met de Campher’s….het pleeggezin waar Ben twee jaar mocht verblijven. Nu Ben is gesetteld bij ons is de weg vrij om allerlei activiteiten met deze fantastische mensen te ondernemen. En het mooie is dat wij niets hoeven te verzinnen, we worden overal mee naartoe genomen. Familiedier Marike geniet met volle teugen van deze entourage terwijl Willem het ook prima naar zijn zin heeft en zich kostelijk vermaakt met de grappen en grollen van Thinus, er is een wederzijdse klik op alle fronten.
We kunnen niet alles op onze bekende wollige wijze hier beschrijven want dan zou zelfs de meest doorgewinterde lezer hier afhaken maar een paar ‘hoogtepunten’ pikken we er voor jullie uit. Nou ja, hoogtepunten, dat zou nogal narcistisch zijn om zo te benoemen….de wereld draait immers bepaald niet om ons. Laten we zeggen: ‘de dingen die ons zo te binnenschieten, terugkijkend op afgelopen week.”
Marktjes. Hier in Kaapstad zijn diverse erg leuke marktjes. Zo gingen we met de Camphertjes naar de Farmers Market. Dit marktje ligt zo ongeveer op het parkeerterrein van het grote Greenpoint Voetbalstadion, het kolossale ding waarin Oranje in 2010 de halve finale tegen Uruguay (3-2) afwerkte. Als je aan komt lopen overvalt je meteen weer de relaxte ‘laidbackishe’ sfeer welke deze streek zo kenmerkt. Het is zaterdagmorgen, hoewel het winter is schijnt de zon en geeft de temperatuurmeter zo’n 21 graden aan, en er klinkt langzame reggaemuziek. Onder een groot tentdoek staan tientallen kraampjes met eten en drinken, de vloer is bezaaid met houtsnippers, en de mensen zitten aan tafeltjes, hangen tegen palen of parkeren zich op het aanpalende grasveld.
Barbara en Thinus zijn er ook en dan is het meteen gezellig. Alle kinderen waren deze keer mee, behalve dan chefkok in opleiding Mandre. “Hey Willem, jij bier of wijn? Witte of rode? Of vind je half elf te vroeg?”, lachte Thinus. De toon is gezet, we realiseren ons: ‘This is a good day.’
Waar Marike zich bezighoudt met het constante knuffelen van ‘cuty pies’ Aviva en Ruthie (bijna 3) en baby Shaina is Ben samen met maatje Cristiano de gehele oppervlakte aan het verkennen. De twee, net geen kleuters meer, lopen rond alsof ze op z’n minst aandelen in het gehele gebeuren hebben.
Het is mooi om te zien hoe Ben zijn woordje telkens klaar heeft, kan rennen als de beste en een erg opmerkzaam brein lijkt te bezitten. Toch komen we er ook achter dat hij zich op bepaalde vlakken, in de beginfase van zijn verblijf bij ons, groot heeft zitten houden. Zo is hij echt wel bang in het donker en extreem op zijn hoede om maar niet ‘alleen’ te hoeven zijn. Als hij naar het toilet gaat moeten wij blijven praten….hij wil ons of zien of horen. Als we beiden uit de kamer gaan, waarin hij verblijft, moeten we aankondigen wat we gaan doen (douchen, iets uit auto halen etc). Het geeft maar aan dat hij nog wat issues heeft te verwerken.
Ook heeft hij moeite om dingen te delen. Als Willem Cristiano op zijn nek neemt dan kan hij daar eigenlijk niet tegen, hij gaat mokken. Als Cristiano, toch zijn soulmate, met ons meerijdt in de auto…..dan vindt hij dat toch lastig. Hij wordt ineens stil en kijkt wezenloos voor zich uit. Thinus later, hiermee geconfronteerd: “Dat is normaal. Weet je dat sommige adoptiekinderen er vijf jaar over doen voordat ze echt voor 100% vertrouwen hebben in het feit dat ze niet meer verlaten worden door de ouders?”. We wisten dit wel, pakweg 50 cursus uren zijn niet helemaal verloren gegaan, maar toch was het weer even een welkome reminder.
We gingen die dag ook nog naar het onstuimige Blaubergstrand, een waar paradijs voor surfers, met frontaal uitzicht op de, in Kaapstad nooit ver weg zijnde, majestueuze Tafelberg. De dag werd afgesloten met een gezellig samenzijn bij place to be The Blue Peter. Deze brasserie, met frontaal uitzicht op de wilde golven van de atlantische oceaan, is eenvoudig van bouw maar beschikt ook alweer over dat typische ontspannen sfeertje waardoor het voor een beetje surfer de aantrekkingskracht van een hippe bandana heeft.
De dag ervoor hadden de Campher’s ons downtown Capetown laten zien. We waren er al geweest maar dan wel zonder deze geweldige gidsen. De gehele familie was zo ongeveer weer van de partij toen we ze troffen op het afgesproken punt aan de wandelpromenade van Seafront, een wijk welke niet alleen in het centrum ligt maar ook pal aan zee. Thinus ‘laaide’ ons mee in zijn grote VW bus (Barbara: ‘Mijn droom is een 14-seater…..’) en begon aan een cruisetocht door hartje Capetown welke zo ongeveer de gehele dag zou duren. Behendig stuurde hij door de smalle straatjes, met imponerend geduld telkens zoekend naar parkingspots. We stopten ten eerste bij ‘unframed’, een ijswinkel welke door een vooraanstaand travelmagazine is aangemerkt als de beste van de wereld. Het moet gezegd: mmmmmmmm.
Daarna gingen we bier en wijn drinken in de tuin van een supergezellige pub in Kloofstreet. De gehele familie mee, no worries. Na twee grote pints begon Willem er net lekker in te komen. Eliska: “No dad, geen derde ‘painnnt’ want anders halen we de sunset niet.” Onder niet hoorbare tegenstribbeling van Willem werden we de bus ingebonjourd maar de beloning volgde al snel…….we mochten namelijk getuige zijn van een sprookjesachtige zonsondergang aan de promenade van Seafront. Kijkend over het lage muurtje, het water hoog omhoog klotsend, de schilderachtige lucht, het relaxte sfeertje en de machtige zon die het in de verte langzaam voor gezien houdt…..terwijl ze haar Ben mocht vasthouden……Marike genoot zichtbaar.
Overigens, dit even tussendoor, hebben we zonder de Campher’s ook nog wel andere leuke dingen gedaan. Zo blijkt Dunes een erg leuk eettentje te zijn op het strand van Hout Bay. We kunnen daar lekker winen en dinen terwijl Ben kan spelen…. er zijn namelijk speeltoestellen bij. Dunes is een soort van Florida Keys achtig gebouw….met een groot terras erbij. Het lijkt erop dat de eigenaren Nederlanders zijn want op het menu staan onder meer ‘bitterballen’ en ‘hollandse biefstuk’. Ook blijken er, gefortuneerd klinkende, landgenoten dagelijks even een wijntje te doen. Als Marike ergens goed in is dan is het wel om medebezoekers van een terras te duiden….haha.
Hier vlakbij bevindt zich de Constantia Nek, een plek waar zich een ingang van Table Mountain Park verschanst heeft en je diverse restaurants kunt uitchecken maar ook, belangrijk voor onze Ben, een soort van climbing/ziplining organisatie zich heeft gevestigd. Wij erheen, we hadden het al diverse keren zien liggen, want dit leek ons een mooie activiteit voor Ben. Het bleek echter nog leuker dan we dachten want alles bleek onder begeleiding te gaan. Er waren twee lange parcoursen uitgezet, steeds hoger oplopend in de bomen van het omringende bos. Marike en Ben werden in de beugels gehesen en mochten zich uitleven qua klimmen, balanceren op staalkabels, tientallen meters lang ziplinen en jumpen van de ene naar het andere platform. Ben was eerst nog even bang, zijn dunne beentjes stonden regelmatig te trillen, maar al gauw groeide zijn vertrouwen. Na afloop liep hij over het terrein met een voor ons grappig aandoende swagger…..zo van : “I own the place here.” Haha.
Gisteren, vrijdag, was het een hele speciale dag. Willem had al een paar keer gesproken met Barbara over de townships. De Campher’s hebben een charity organisatie, Hagar’s Choice, en daar vanuit hebben ze onder meer als doel om regelmatig eten, snacks en kleding uit te delen in townships. Een erg nobel streven want naast het feit dat ze daar niets mee verdienen, het kost alleen maar tijd en zelfs eigen middelen, is het ook nog eens niet zonder gevaar. Thinus: “We hebben daar een paar vrouwen als contact die we altijd van tevoren even bellen. Nou ja, ze hebben niet eens allemaal een telefoon. Kun je dat jezelf voorstellen, no phone? Vaak is het namelijk niet veilig om te komen omdat er dan teveel mensen dronken op straat lopen. Ze zuipen daar erg veel, vooral op zaterdag is het niet te doen. Je moet dan ernom oppassen. Het is nu vrijdag, maar nog redelijk vroeg, ze zullen nu net beginnen met drinken dus het kan nog net.”
We hadden aangegeven graag eens mee te gaan op zo’n uitdeeldag…..gisteren was het zover. We spraken af in het centrum van Durbanville waar Thinus, Barbara en dochter Beulah ons ophaalden. Thinus: “We gaan naar Fisantekraal, dat is het township waar Cristiano vandaan komt. We nemen hem niet mee want dat kan voor een ongewenste situatie zorgen.”
Toen we even later het terrein, een grote omheinde wijk feitelijk, opdraaiden zagen we al gauw dat we weer in een township waren. De wegen waren wat rechter dan in Imizamo Yethu (zie vorige blogs) ……de leefomstandigheden net zo schrijnend. Thinus: “Dit is nog het goede gedeelte van Fisantekraal, later zal ik je iets anders laten zien.”
Overal spiedende blikken, ondervoede kinderen, tienermeisjes zonder tanden en zwangere buiken en mensen die waarschijnlijk decennia ouder lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Die laatste opmerking berust overigens op pure speculatie. “Hier gaan we het doen”, zei Thinus ineens na korte blikken met Barbara te hebben uitgewisseld. De bus stond stil en Thinus zwaaide naar een zwarte vrouw, zij was een hierboven al beschreven ‘contact’.
De achterdeur van de bus ging open……er kwamen een imponerend aantal plastic kratten tevoorschijn. Zo’n horecakrat waar normaal de vuile borden ingaan als de catering de barbeque spullen komt ophalen. “Marike (steevast uitgesproken als Marijke) en Willem jullie mogen uitdelen!”, riep Barbara. Al gauw kwamen uit alle hoeken en gaten hordes kinderen en volwassenen aangesneld. “Maak een rij, kids eerst”, toonde Thinus zich een ervaren volksmenner.
Wij mochten beginnen met het uitdelen van honderden waterijsjes. Sommige kinderen kwamen voor ons gevoel vijf keer voorbij en ook diverse volwassen vrouwen stonden ineens vooraan. Het voelde bijna ordinair om die volwassen personen “thank you” te horen zeggen als ze van ons zo’n ijsje in de handen kregen gedrukt. Toen de eerste kratten leeg waren schakelden we over op het verstrekken van ontelbare keihard ingevroren ‘baloney rollen’…….dat zijn een soort van worsten welke gemaakt zijn van afvalvlees. Thinus: “Ik zou het niet eten maar hier gaat het erin als zoete koek. Ze gooien het in de pan, het is prefab, zo klaar.”
Ondertussen waren er al drommen kinderen om ons heen komen staan en dat was niet omdat ze zo dol waren op die baloney……nee, ze hadden al gezien dat er ook nog veel interessantere kratten achter in die bus stonden…..met een inhoud welke wachtte op een nieuwe eigenaar. Deze kratten waren namelijk volgestouwd met zogenaamde traktatiezakken, verpakkingen met speeltjes en snoep. Toen we zover waren dat alleen deze kratten nog over waren dreigde het uit de hand te lopen. Thinus wist echter wel een remedie: “Iedereen naar de andere kant van de bus, en een rij maken. Anders krijg je niets.” Wij waren opgelucht, dit zou ons vege lijf redden. “Hier Willem en Marike jullie mogen het doen”, zei Thinus ineens terwijl hij de kratten naar ons duwde.
Daar gingen we dan. Allebei een volle krat met ‘goud’ in onze handen terwijl we werden omringd door een groep hongerige wolven. Willem dacht rustig uit te delen, deed de krat boven zijn hoofd…..maar werd onder de voet gelopen door een stel kleine kinderen. Marike verging het iets beter, maar niet veel. Na een paar zakken normaal te hebben geleverd werd de situatie zo hectisch dat Willem zijn krat, houdend boven het hoofd met kinderen hangend aan zijn armen, maar ‘omkieperde’ want de balans van de benen leek in gevaar te komen. Marike: “Er was een vrouwtje zelfs kwaad op mij omdat de zakjes op waren. Ze keek me met een gemene blik aan…..net of wij daar iets aan konden doen.” Een gekkenhuis.
Even later maakte Marike zich druk om andere zaken: “Ik weet niet of dit qua corona zo handig is. Die kinderen met die snottebellen…..ze zitten toch aan je. Laten we ons goed wassen…..” Willem snapte het wel maar was vooral even stil vanwege het gehele tafereel. Hij glipte even een stenen huisje binnen, voor deze contreienbegrippen een soort van villa, en zag een oud mannetje tevreden naar de tv kijken. Een foto maken was geen probleem. Een selfie? Zijn blik verraadde zijn gedachten: “Als jij dat wil.” Het zag er binnen eenvoudig maar schoon en netjes uit. “Kom, we gaan nu even naar de nog mindere zijde van Fisantekraal”, hoorden we Thinus roepen. Even later reden we door een soort van vuilnisbelt waar de verharde weg was opgehouden. Een soort van tractorspoor, omrand door gore troep, vervallend houten palen en verwilderd kijkende mensen. Willem wilde een foto maken toen we op een kruising kwamen. “Kijk eens naar links, daar durven wij zelfs niet in. Voorheen deden we dat wel, maar het werd te gevaarlijk”, had Barbara ettelijke seconden eerder gezegd. Met een iphone in de hand zag Willem in zijn ooghoeken een vrouw naar hem roepen, haar mondhoeken bewogen wild op en neer, en hoewel geen volleerd liplezer was het bijkans niet te missen wat ze ongeveer wilde zeggen: “Als je hier foto’s komt maken met je dure phone dan flikker maar op. Kom maar op, rij die straat dan in lafaard…..als je durft.” Zoiets. Gelukkig reed Thinus snel verder…….ja, ze had gelijk: je bent dan een lafaard. Geen woord aan gelogen. Toch hadden we ook wel een keer iets goeds gedaan….alhoewel dat vooral voor Barbara en Thinus gold. We realiseerden ons dat zij dit ‘werk’ met grote regelmaat doen………respect met de capital R.
“Maar hoe komen jullie dan aan die spullen?”, vroeg Willem aan Barbara. “Winkels zijn als de dood voor rechtzaken dus als iets een dag over de datum is gooien ze het weg. Ze bellen dan bijvoorbeeld ons of we interesse hebben. Dan moeten we meteen komen anders is het te laat. Je kunt dan grote partijen meenemen, zo hadden we een keer een ‘bakkie’ vol met duizend kalkoenen haha.” Soms betalen de Campher’s ook uit eigen zak voor spullen. “Dan hebben ze op de markt bijvoorbeeld grote volumes van iets. Als je dan veel neemt, bijvoorbeeld het veel gegeten maismeel, kost het relatief weinig.”
Terwijl we het township verlieten kwamen we weer langs het punt waar we eerder uitdeelden. Overal lagen papiertjes van de ijsjes op de grond. “Zie je wat een puinhoop ze ervan maken?”, verzuchtte Thinus. “Je kunt arm zijn maar voor viezigheid is nooit een excuus.”
Er volgden vervolgens een aantal verschrikkelijke verhalen, uit het dagelijkse township leven gegrepen…..: verkrachtingen door 10-jarige kinderen van een hond (goedgekeurd door opa terwijl mama en papa vast zitten), het aftuigen van kleine neefjes, het verkrachten van mannen door mannen om hun gangsterstatus te bevestigen….etc. etc. We werden er stil van. Toch hadden we het niet willen missen, hoe gek dat ook klinkt. Overigens was Ben er de hele tijd bij maar hij hield zich wijselijk op de achtergrond.
Gelukkig hadden de Campher’s ook deze dag weer een leuk marktje in de aanbieding. Deze was gelegen in Tokai, een southern suburb…..voor ons handig gelegen op de weg naar huis. Het bleek in een afgelegen gebied te zijn, gesitueerd tussen de weilanden…..”Wat moeten we hier?”, dachten wij maar tegelijkertijd hadden we alle vertrouwen in Thinus en Barbara. Een bord met de tekst ‘Friday night food market’ doemde op. Hier moest het zijn. “We zijn te vroeg”, lachte Thinus na het parkeren van de auto op de lege grindparkeerplaats. “Ik dacht dat het om vier uur zou beginnen maar het is de eerste weer sinds de lockdown, ze beginnen een een half uur later.”
Het maakte niet uit. Het werd uiteindelijk wederom supergezellig. Er was een grote tentoverkapping, een megaterrein voor de kinderen, vele tentjes met food / drank en er stond een podium waar zo een band zou gaan spelen. Het werd een magische avond: onder leiding van animator king Thinus was het goed toeven. Ben had het gezellig met Amber en Cristiano, we hadden er geen omkijken naar. Ja, af en toe kwamen ze wat eten of raceten voorbij.
En door de drank werd het meer uitgelaten, de band speelde mooie muziek. Er werd volop gedanst. Vooral Thinus bleek natuurlijk ook hierin weer de grote gangmaker maar ook Marike deed mee. Best uniek want Marike is bepaald geen danseres. De rem ging er ook bij haar vanaf……op een gegeven moment kwamen ook weer de zoute tranen van puur geluk. Ze had het met Barbara over het liedje ‘Ben’ van Michael Jackson. Door haar tranen heen: “Ik heb dat nooit anders met teksten van liedjes. Willem wel, die weet hele teksten en kan uren muziek luisteren. Ik dus niet. Totdat ik de tekst van ‘Ben’ zag…..dit is zo op onze situatie toegesneden……bizar.” Barbara zat er met een moederlijke smile naast, de armen om Marike heen. Friends forever die twee. Marike uit de grond van haar hart: “Bij de Campher’s kun je gewoon jezelf zijn, niets is moeilijk of gedoe, dat vind je niet op iedere hoek van de straat…..heerlijk.”
Waarvan acte.
En dat terwijl Thinus en Barbara toch een moeilijke week achter de rug hadden. Door het vertrek van Ben is er namelijk een plekje vrij gekomen in hun private kinderopvanghuis….en ze worden bestookt met aanvragen. Ze moesten een aanvraag afwijzen van een meisje met een hersenafwijking. Thinus: “Het breekt je als je haar moet afwijzen omdat je de gepaarde medische kosten niet kunt ophoesten. Gelukkig hebben we misschien een andere oplossing. We zijn achter een door Amerikanen financieel ondersteunde ‘house’ aangegaan…..zij kunnen haar nu waarschijnlijk plaatsen.”
Willem: “Doet de overheid hier niets aan aan dan? Vergoeden zij tenminste de medische kosten van dergelijke kinderen niet?”
Niet dus. De Campher’s krijgen 27 Rand (1,80 euro) per dag voor de volledige verpleging van een kind……en dat is het. Lachwekkend dus. Ze zijn volledig aangewezen op donaties. “We hebben per maand 90.000 Rand (6.000 euro) nodig om de kosten te deken….zeker na het uitbreken van Covid halen we amper een derde op met donaties….”
En dan……: “We gaan echter gewoon door, the lord zal ons helpen.”
Soms heb je geen verdere woorden nodig om een blogje te besluiten…..
Oh ja…: we zitten hier waarschijnlijk nog een dag of 10 tot 15. Afhankelijk van de autoriteiten……
Benthuisbrengen 
Mooie en aandoenlijke avonturen beleven jullie. Eigenlijk best logisch dat Ben zich in het begin heel groot wilde houden voor en bij jullie. Het lijkt mij een goed teken dat hij langzaamaan steeds meer van zichzelf en zijn onzekerheden laat zien. Fijn dat jullie nu een idee hebben hoe lang het nog duurt voordat jullie naar huis kunnen!
LikeLike
Goede analyse Linde. Veel plezier nog in Italia! Daar gaan wij normaal ook altijd naartoe.
M en W
LikeLike