Message from Capetown…..

We schrijven dag 32 van onze reis naar Capetown als we dit briefje in een fles stoppen en met een ferme zwaai de oceaan ingooien. We zijn echter vol vertrouwen dat ook deze hanenpoterige krabbels jullie weer zullen bereiken. Ondanks dat we over een paar dagen hier vijf weken zijn hebben we nog steeds geen concreet uitzicht op de datum van terugreis. Het blijft wachten op de ambtelijke molens hier….deze lijken door een droog gedregde sloot te pruttelen, tussendoor regelmatig vastlopend.

Zuid Afrika is prachtig maar ook omgeven door een bepaalde mystiek waar moeilijk de vinger valt op te leggen. Een veel meer ‘Afrikaans’ land dan we vooraf hadden ingeschat. De verpakking doet op het oog namelijk westers aan. Of je in een willekeurige regio van Engeland, Australië of de Verenigde Staten bent. Pulk je er dat nauwgezet af, je moet daarvoor wel een aantal weken uittrekken, dan blijkt er echter een pakketje oud-Afrikaanse cultuur in verstopt, een gegeven dat het met fabelachtige landschappen gedecoreerde gebied nog magischer maakt dan het visueel gezien al is.

Zo hoorde Willem al een ongelooflijk aandoend verhaal van een moeder, behorend tot de zwarte gemeenschap, die vertelde hoe haar broer en vader om het leven kwamen. Haar vader had onenigheid met zijn broer waarna zijn zoon, dus de broer van de storyteller, er zich mee bemoeide en zijn oom in een lastige positie manoeuvreerde. Een tijdje later was haar broer dood, een compleet raadsel. Ook voor de politie. “Die is vergiftigd, dat weet ik zeker”, verzuchtte ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was. “Door……?”, fluisterde Willem zacht waarna een lichte knik van het ineens triestige hoofd hem genoeg zei om niet door te vragen…..

En of het niet nog erger kon bleek het verhaal nog niet klaar ook. “Mijn vader hebben we later gevonden op het graf van mijn broer”, ging ze verder. “Ja, ook dood. Hoe dat kan? Vergiftigd ook…..”

Willem dacht: “Zit ik hier in een film?” Hij vroeg haar of de politie het niet tot de bodem ging uitzoeken. “Mijn familie is niet rijk ….you know…..dan wordt zo’n case snel gesloten. Daarnaast zijn er hier veel mensen die geloven in…….you know.” Haar handbewegingen deden plotseling nogal voodoo-achtig aan, het gezicht vertrok ineens tot in het kleinste spiertje….

Eliska Campher zei het eerder al: “T.I.A. guys…..This is Africa.”

Maar goed…: wat hebben we gedaan sinds onze laatste flessenpost? Nou, uiteraard een aaneenschakeling van opwinding en bucketlistachtige ervaringen natuurlijk, living the dream zogezegd, done this, done that…..haha……. niet dus.

Gewoon living our life, maar dan hier…..en dan samen met Ben….onze Ben. Zo hebben we hier al diverse lunchtentjes uitgecheckt, het is wat dat betreft goed toeven. We proberen iedere dag iets te doen wat het predicaat ‘activiteit’ mag voeren…..maar er zijn soms uren bij dat het heel hard regent……en dat Ben verzonken is in een Ipad……en voor de verandering een Nederlander aardig bezig is in Japan. Dus….we relaxen ook veel.

We zijn naar het Clay Café geweest, een mooie plek waar kinderen aan tafel kunnen kleien terwijl de volwassenen een lunch naar binnen werken. Ook was er een mooi speelpark bij, een prima concept. Wat trouwens wel opvalt is dat Ben zijn conditie beter wordt, met zijn motoriek is niets mis. Al kan hij soms door zijn aangeboren drang tot acteren wel voor de nodige komische drama zorgen. Dan lijkt het soms bijvoorbeeld of hij net een marathon heeft gelopen in een nieuw wereldrecord…..maar als je dan een liefkozende aai over zijn bruine bolletje wil geven spuit hij ineens weg als een straal water uit een ferm opengedraaide kraan.

Wat verder opvallend is: zijn gevoel voor ritme……hiermee overigens meteen verradend dat Willem weinig met zijn biologische verwekking van doen had. Hij kan dansen als de beste….vertederend om te zien. (Paul Brugmans: “De eerste Rooyakkers met gevoel voor ritme.”) Ook zette hij in de auto de radio op standje max om vervolgens een Zuid Afrikaans nummer precies in de maat mee te rappen, compleet met bijbehorende hand- en armmoves.

Met Marike is het inmiddels vier handen op dezelfde buik. Ben liep bij de eerste ontmoeting haar hart binnen….eiste een prominente plek op, ging zitten…..en gooide de sleutel weg. Mooi……

Omdat het soms dus een dag lang regent moeten we wat dingen bedenken. Willem had op internet gezien dat er een trampolinecentrum in Claremont was, vlakbij het legendarische Newland Rugby Stadium.

Denis mocht mee, het werd een grote happening voor Ben en zijn vriendje. Het complex, gelegen aan de bovenste etages van een enorme parkeergarage, bleek een waar paradijsje voor opgroeiende jongetjes en meisjes. En goed geregeld ook….

Daarna zouden we naar de Mac gaan in de ‘Southern Suburb’ Plumstead maar deze bleek ineens dicht te zijn. Op de deur hing een briefje: “Vanwege het aanhoudende geweld tegen taxi chauffeurs zijn we uit solidariteit 24 uur gesloten….”

We kregen uit Nederland daarvoor al diverse berichten, en bezorgde vragen van familie en vrienden, over de aanhoudende actuele rellen in Zuid Afrika. Later lazen we zelfs dat het de ‘ergste sinds decennia’ betroffen. Nu kunnen we hier wel stoer roepen dat we onder de kogelregens door zijn getijgerd…..maar de waarheid is dat er we er niets van gemerkt hebben. Gelukkig maar.

Als je echter op internet googled naar ‘meest gevaarlijke steden van de wereld’, of waar de ‘meeste criminaliteit plaatsvindt’ dan word je wel met je neus op de feiten gedrukt…..Zuid Afrika heeft wat dat betreft echt een probleem.

Zoals we in de vorige blog al schreven ging ook Marike dezelfde hike doen als Willem. Jullie weten het nog wel: die helse beklimming waar Willem zo trots op was…….die tocht over de richel des doods…..op de smalle flanken van de berg middenin de hel….

Om een lang verhaal kort te maken: Marike liep, af en toe een beetje klauterend, ontspannen die berg op…..en ging eenmaal boven als een paaldanseres in de stalen staander hangen welke op het randje van het plateau stond. Willem was eerder, hartslagje 180, onder dwang van Thinus naar diezelfde geschuifeld….. Onder grote hilariteit van haar mede hikers, de meisjes Campher, riep ze vervolgens met haar benen in de lucht de cynische woorden: “Willem, you pussy….!”

Ok, dit heldenepos kan voor Willem dus ook alweer de prullenbak in. Hij had Marike overigens in de vroege ochtend afgezet, Ben in zijn pijama mee. Op de terugweg naar het huisje, over de spectulaire coastweg richting Hout Bay, vertelde Ben ineens over de verjaardag van Amber…..dat ze op Kaapstad uitkeken en het donker was. Hij leek er van genoten te hebben. Thinus, geconfronteerd met het verhaal: “We vierden Amber’s verjaardag bovenop Signal Hill, bij zonsopgang. Speciaal dat hij dat nog weet.”

Later haalden ze Mommy ook weer op waardoor Ben zijn ‘zusjes’ en Thinus weer eens zag. Innige omhelzingen volgden….toen we weer in ons huisje waren was het mannetje wel even stil. Barbara en Thinus hadden vooraf al gezegd benieuwd te zijn naar zijn reactie…….

Al snel trok hij echter bij. “Het is alleen maar goed dat hij dit meemaakt”, aldus Thinus.

Afgelopen zaterdag was het prachtig weer, Denis was op bezoek met Tendai. De jongens vermaakten zich en het huis werd in de sop gezet. “Een mooi moment voor ons met z’n twee om dat schijnbaar leuke marktje in Woodstock te gaan bezoeken”, stelde Willem aan Marike voor.

In bovengenoemde wijk, niet te verwarren met de plek waar eind jaren’60 in de VS een legendarische hippieconcert werd georganiseerd, is namelijk een soort van permanente food- en kledingmarkt gehuisvest……de zogenaamde Neighbourgoods Market wat suggereert dat het eens begonnen is als een buurtmarktje waarin de lokalen spullen aan elkaar uitwisselden. De kramen staan rondom The Old Biscuit Mill, een oude fabriek….. “Het lijkt hier een beetje op de Noordkade”, merkte Marike terecht op toen we het terrein betraden. Daarvoor voelde ze zich even nog wat minder op het gemak want we moesten door allerlei smalle straatjes rijden, zoekende naar de markt, met kleine in felle kleuren geschilderde huisjes.

Nu was dat een mooi aanzicht maar het samenscholen op iedere hoek van de straat van allerlei donker kijkende figuren…..dat gaf toch een iets minder safe gevoel. Een dure telefoon uit je zak halen is niet zonder risico, daar waarschuwden al velen hier ons voor.

Overal stonden mensen te zwaaien, zo van: “Parkeer maar hier.” Uiteindelijk vonden we toch een veilig aanvoelende plek……anyway, we waren dus op de markt. En het was heel leuk, relaxt vooral. Zoals alles hier erg laidback en ontspannen aanvoelt. Het gehanteerde tempo is ook veel en veel lager dan wij gewend zijn. Denk niet in een rij voor een foodtentje….”Oh er staat er maar eentje voor me, ik ben zo aan de beurt.”

Dat kan evengoed nog heel lang duren voor je iets eetbaars in je handen hebt. Maar: een leuke markt zeg…..met heel lekker eten overal, terplekke voor je neus vers klaargemaakt. Marike zag Uggs-aandoende laarzen van koeienleer….”Nee, ik koop ze toch maar niet….”

Uiteraard moesten een uur later, weer bijna terug bij de auto, alsnog rechtsomkeert…..”Ik wil nog een keer naar die laarzen…”

Willem scoorde een koud flesje….Kombucha genaamd. Het bleek om een hier zeer populair drankje te gaan, verkrijgbaar in vele smaakvarianten waarvan Lemon de meest verkochte is. De band speelde relaxte zomermuziek…..de veelal hipsteriaanse bezoek (st)ers zaten op opgestapelde pallets van de zon te genieten…..Kaapstad op zijn best.

Willem had de parkeerplaatsaanwijzer (gewoon een spot naast een openbare weg haha) eerder 100 Rand (6 euro) gegeven. “Guard it with your life”, had hij er grappig bedoeld bijgezegd.

Bij terugkomst bleek dit mannetje, nou ja ‘mannetje’: de kruin bewoog zich een meter of twee hoger dan het asfalt, zijn taak nogal serieus te hebben opgenomen. Al van een afstand zag hij ons aankomen…..om meteen breed lachend naar onze rental Volkswagen te wijzen….Nou ja…ok, dan nog maar een keer 50 Rand (3 euro) uit de broekzak gefrommeld……dit verdiende een beloning. “Negen euro voor een persoonlijk beveiligde parking spot in downtown Kaapstad….dat is toch een schijntje”, lachte Willem.

Oh jee……de serverdudes (niet de verwarren met surferdudes) van deze blog lieten net tussendoor weten dat er op de headquarters capacityproblemen begonnen te ontstaan… ‘of die teksten niet wat bondiger konden….’

Ok…..er is echter nog iets waar we over moeten vertellen. Maandag was het hier 25 graden, terwijl de klimatologische kalender toch echt zei ‘winterseizoen’, en de president had zondagavond net tot grote collectieve vreugde van zowel wit, zwart als gekleurd het alcoholverbod alhier opgeheven. Thinus nodigde ons uit naar Durbanville te komen, om de Durbanville Hills te bezoeken. Het betrof hier een zeer hoog aangeschreven wijnhuis, in een land dus dat toch al bekend staat om haar superieure wijnen. Of we zin hadden in een wijnproeverij…met alles erop en eraan? Vroem, vroem……

Thinus had er een googlemap ‘pinpoint’ bijgedaan….die klik je aan waarna je op je eigen telefoon er zo heen kunt rijden. “Oh het is maar 13 km, ik dacht dat Durbanville een stuk verder was”, zei Willem.

Marike: “Dan kunnen we nog wel even naar de winkel eerst…”

Toen we echter echt naar Durbanville wilden…: “Oeps….die 13 km is vanaf de plek waar de Camphers wonen, voor ons is het 40 km…..haha.”

Naarmate de route vorderde, de wegen in- en rondom Kaapstad zijn overigens prima te berijden, werd het alsmaar nog groener en rustiger. Op een gegeven moment dan echter een giga verzameling, kilometers lang, van ouwe troep en krotten aan onze linkerkant. Dit bleek later township Dunoon te zijn…… “Een soort van vrijstaat, een informal settlement dat steeds groter is gegroeid”, wist Thinus later te vertellen.

Nou ja, we hebben het al vaker over townships op deze plek gehad….een groot probleem blijft dat. De Durbanville Hills Wynery, een worp met een steen verder………een scherper contrast is er bijna niet. Zuid Afrika op zijn duidelijkst….

Ben had constant achterin de auto gezeten….verzonken in zijn kiddiezoom camera….”Wat een goed idee van mij”, zei Marike, “Daar hadden we eerder aan moeten denken.”

“Cristiaaaaaaannnnnooooooooo, Amberrrrrrrrrrrrrr”, riep hij even later toen we de auto net bij het glorieuze hoofdgebouw hadden geparkeerd. Zijn oogjes lichtten op……de benen kwamen van de grond, de sprint werd ingezet. Barbara en Thinus hadden de kinderen meegenomen……de hele familie was erbij.

Het werd wederom erg gezellig, wat een fantastische mensen zijn dat toch. En de wijnproeverij? Mmmmmmm…..erg lekker. We konden kiezen uit de kaas, gedroogd fruit (erg populair hier, de supermarkten ligger er vol mee) of chocola omrande varianten.

Nu zijn wij verre van sommeliers, alhoewel vooral Willem een nogal frequente wijndrinker is en daardoor automatisch wat etiketjes kent, maar dat deze brouwsels van goede kwaliteit waren……daar hoefde je geen kenner voor te zijn. Marike: “Ik ga wijn ook steeds lekkerder vinden, ik kom erachter dat smerige wijn gewoon geen goede wijn is.”

“Willem, pak die Vivino App er eens bij”, merkte Marike op. Het bleek dat we onder meer wijn aan het proeven waren welke in Nederland 52 euro per fles kost. Het ging om een rode Cabernet Sauvignon (genaamd The Tangram), gemengd met Merlot en Bordeaux…….niet te versmaden. Marike was meer weg van de Durbanville Honey Bee, een mierzoete dessertwijn. We konden niet weg zonder wat wijn aan te schaffen, zodoende hadden we ook de kans om eindelijk Barbara wat terug te schenken.

Er werden weer foto’s gemaakt door Eliska……een natuurtalentje. Ben had de grootste lol en Barbara kon ‘haar’ net uitgevlogen kindje ook weer eens in de armen sluiten. “Zullen we pizza gaan eten straks?”, stelde Thinus voor. We moesten nog wel even tanken….”Where you from?”, lachte de zwarte pompbediende naar Willem, “Nederland? Ken jij Steven Pienaar dan?”

“Eindelijk iemand hier die over voetbal begint”, dacht Willem. “Ja natuurlijk, great player. Hij speelde bij Ajax, net als Benny McCarthy…..”

‘Wat te denken van Thulani Serero?”, lachte de man met de slang wederom……..later zou Thinus zeggen dat voetbal echt iets voor de zwarten is in Kaapstad, zelf kende hij niets van die sport. Dat bleek later ook toen we in Restaurant Vesuvio waren, er hing een foto van Diego Maradona aan de muur. Niet zo gek want de Vesuvius is de vulkaan bij Napels, de Zuid Italiaanse stad waar Maradona groter is dan onze lieve heer, dit met toestemming van god zelf. De dochter van de baas kwam ons bedienen, haar vader was er niet. “Leg jij Thinus eens even uit wie Diego Maradona is en wat hij betekent voor Napoli. Of ben jij hier geboren en weet daar niets van?”, glimlachte Willem.

De jonge vrouw begon te stralen. “Natuurlijk……mijn vader is heel trots op die foto daar want achter Diego zie je de fans….kijk! Daar zit hij tussen, zie je die man…dat is mijn vader.”

Willem tuurde tussen de brei van Napoli Tifosi….ok……”Wow, very special”, zei hij, de man die zonder bril niet eens een krant kan lezen.

Het belangrijkste van deze topavond, immers supergezellig…..was dat ook Ben het enorm naar zijn zin had. “Wat is zijn zelfvertrouwen al gegroeid”, keek Barbara liefkozend zijn richting uit, “Hij gaat nu geloven dat jullie hem echt voor altijd bij jullie gaan houden.”

Deze laatste opmerking zette ons aan het denken. Hoezo?? Dat was toch al duidelijk? Maar …..nee…hoe dom konden we zijn? Het gaat hier om een jongetje dat onder hele speciale omstandigheden is opgegroeid. Zich uit een hele benarde situatie heeft weten te bevrijden. Dat wisten we wel hoor….maar Barbara wreef het ons onbedoeld nog eens in.

Ben blijkt ondanks zijn bescheiden inslag, beleefdheid en lieve uitstraling toch ook wel een klein leidertje te zijn. Eenmaal op zijn gemak neemt hij het voortouw…..zijn broertje Cristiano is meer de volger, zijn assistent. “Dat is altijd zo geweest”, wist Thinus, “Ze verdienen het nu allebei om eindelijk constant in het centrum van de aandacht te staan. Daarom zijn we dankbaar dat the lord jullie gestuurd heeft, de case van Cristiano gaat ook de goede kant op…..”

We laten hem nu sinds een paar dagen, vlak voor het slapen gaan, vragen aan ons stellen. Of hij nog iets te vragen heeft? Dan komen er steevast ontwapenende, vaak slimme en soms hartbrekende zaken voorbij. “Daddy zei dat hij trots op mij was gisteren? Is dat echt zo?”

Of: “Als wij op een schip zitten en jullie hebben geen reddingvest aan en ik wel…….en Uncle Thinus en aunty Barbara ook niet……als dan het schip kapot gaat…gaan jullie dan naar beneden en blijf ik alleen boven?”

Of: “Waarom zijn Nelson en Mandela hier belangrijk?”. (We hadden hem verteld over Nelson Mandela, en dat we met de boot naar Robben Island wilden).

Het afscheid was weer innig, we gaan elkaar ‘op zeker’ hier nog vaker zien.

Gisteravond had Willem wat foto’s en filmpjes van Ben op zijn phone bij elkaar geveegd en daar het zeer toepasselijke liedje Ben van Michael Jackson onder gezet.

Thinus zei onder de indruk te zijn maar kwam zelf vanmorgen met een filmpje welke Marike letterlijk in tranen deed uitbarsten. Ook nu had Ben de leading role maar deze video was nog veel professioneler gemaakt, de foto’s tien keer beter van compositie. En de muziek (Don’t give up on me – Andy Grammer) hemeltergend treffend.

Eerst zagen we allemaal foto’s van een nog jongere Ben, ook van het moment dat Barbara en Thinus hem ophaalden…..waarna de film langzaam richting de datum evolueerde waarop wij naar Kaapstad kwamen om onze jongen in de armen te sluiten. Alles was smaakvol in beeld gebracht…..de tijd stond even stil. Marike huilde weer van geluk…..dank je wel Thinus, Barbara en kids…..zonder jullie was Ben zijn leven eufemistisch gezegd ‘anders’ en dat……dat …..van ons ook.

To be continued.