Grotere en kleinere achievements, genieten van Ben en CapeTown

We zitten alweer in de vierde week! ‘Time flies when youre having fun’ zullen we maar zeggen. We hebben er weer drie intense dagen opzitten sinds de laatste keer dat we jullie lastig vielen met onze avonturen alhier.

Ten eerste even een mededeling van huishoudelijkè aard. Waarschijnlijk zitten we hier zeker nog wel een week of drie. We hebben contact gehad met een ander Nederlands koppel, zij liggen ‘twee weken op ons voor’. Drie weken na de rechtszitting hebben zij de papieren uit Pretoria terugkregen, nu is het nog even wachten op het consulaat. Als ze van laatstgenoemde orgaan nu snel de documenten verkrijgen zouden ze binnen nu en een week weer naar Nederland kunnen. Als wij hetzelfde tempo zouden aanhouden zijn we over drie weken weer in Erp. Maar niets is hier zeker, vooral nu met die nieuwe lockdown is er weinig over te zeggen. Het kan dus sneller voor ons….maar ook nog langzamer.

Ondertussen vermaken we ons hier wel, zeker nu de weergoden de laatste dagen ineens enorm goede zin hadden. Vrijdag en zaterdag was het 20 graden met een felle zon, de gevoelstemperatuur ging wat ons betreft richting naar die van een mooie zomerdag in Nederland. Gisteren was het zelfs 23 graden ……..heerlijk dus. Hebben we toch een beetje zomer, die schaarse periode van het jaar in Nederland dat het zwoel en lekker is en wij dus juist hebben uitgekozen om onze Ben op te halen. En in Kaapstad is het net andersom: tien maanden per jaar lekker….twee maanden (nu dus) zeer wisselvallig. Sommige dagen zijn zoals een winderige dinsdagochtend in november maar er zitten ook heerlijke zonuurtjes tussen. De komende week is dat beeld wederom zo: paar dagen herfst en dan weer een beachvibe.

Maar goed: hoe dan ook is het wel vol te houden hier….we zijn zo ongeveer ingeburgerd in het licht mondaine (zeker als je de trashcans sniffers wegdenkt) Hout Bay Beach Estate……de mensen zijn aardig, nieuwsgierig en behulpzaam. Via Uber Eats kennen we al wat leuke bezorgtentjes, de speelparken zijn divers en dichtbij.

Even terug naar vrijdag. Willem zou met Thinus dus een hike gaan maken, Lion’s Head op. Het betreft hier dus, zoals al gezegd, een stenen puist in het toch al zo mooie lokale landschap hier. De Nederlandse ontdekkers noemden het vijfhonderd jaar terug een leeuwenkop omdat deze rots van 700 meter hoog samen met de berg die ernaast ligt een liggende leeuw vormt. Nou ja, dat vonden de Nederlanders destijds in ieder geval. En Lion’s Head vormt in dit geval, de wat slimmere lezer zal het al kunnen raden, het hoofd van die ongekroonde koning der wilde dieren.

Donderdagavond. Willem: “Ik weet het niet Marike maar als ik die plaatjes zie op internet van die klim op die berg dan ziet er dat toch best gevaarlijk uit en je weet dat ik hoogtevrees heb.”

“Ach, ach wa bende toch een watje”, verzuchtte een verveelde Marike vervolgens vanaf de bank, “Je denkt toch niet dat Thinus jou gekke dingen laat doen?’

Dat klonk inderdaad plausibel. “Maar moet je die foto’s zien! Ze hangen gewoon aan een ketting tegen een rots, ongezekerd.”

“Willem….alsjeblieft zeg.”

Nou ja….toen was de discussie dus gesloten. Willem kon zijn al behoorlijk afgebrokkelde manhood imago slechts nog enigszins redden als hij gewoon de hike zou aangaan. De volgende ochtend rond half zes stond de dappere strijder dus al bibberend naast zijn bedje, de net hier aangeschafte goeiekope Pumaatjes (‘Heb ik alleen hier nodig”) aan……iets anders was er namelijk niet ingepakt in de koffer (geen plek). Voor de zekerheid twee flesjes water mee en wat pleisters op blaargevaarlijke plekken rond de maat 45 voetjes.

Een half uur later, een dark coastal route verder, arriveerde hij bij de afgesproken plek. Volgens afspraak stond er een VW bus op de parking met de alarmlichten aan, daar zou Thinus inzitten. “Hey Willem, wat doe je met die flesjes man, hier een rugzak met water”, lachte de bestuurder van de bus even later, “Als je wil drinken knijp je in dit slangetje en doet sucking de rest.” Ondanks het woord sucking klonk het allemaal weinig opwindend.

De sympathieke foster parent zag er voor de gelegenheid ineens zo bepakt en gezakt uit dat hij de indruk wekte aan een expeditie van drie weken rond de Kilimanjaro te gaan beginnen. “Niet bang zijn man, het eerste stuk vind ik het ergste want dan moeten we gewoon wandelen, daarna wordt het leuk.”

“Mmmmmmmaar Thinus er is toch een recommended route waarin we constant wandelen? Die andere route is voor klimmers toch? En je weet dat ik nog nooit hoger heb geklommen dan de rand van de dakgoot van mijn huis in Erp?”

“Hahaha…ik ken maar 1 route en dat is die leuke, die afwisselende, die andere heb ik nog nooit gedaan. Wil je die doen dan ? En dan altijd door mij gezien worden als een pussy?? Wil je dat…..zelf weten hoor.”

“Euuuhhhhh nnnnnnnnnneeeee Thinus tuurlijk niet…….doe maar de zogenaamde llllllleuke….” En daar gingen we dan. Thinus gaf Willem een soort van mijnwerkerslamp mee want het was pikkedonker. Het eerste stuk viel mee, gewoon wat wandelen over een bospad. “Hey Willem look to the left, dat is Camps Bay, daar wonen de rijksten van Capetown.”

Willem zag links van hem ineens duizenden lichtjes in de diepte liggen. “F…. we lopen hier een meter naast een diep ravijn, in het donker”, schoot het door hem heen. “Nice Thinus, so beautiful.”

Maar het was wel mooi hoor. Lopend op de flanken van een berg, gelegen vlakbij het centrum van de stad, terwijl de zon langzaam opkomt. Een orgastische belevenis voor de romantici onder ons, zeker diegenen die geen last hebben van hoogtevrees. Die andere mensen dus.

“Aaaah Willem nu wordt het leuk”, zei Thinus wijzend naar een stalen trap tegen een kale rots. Sommige hoogteverschillen konden namelijk alleen overbrugd worden door middel van een hulpmiddel. Nu is een trappetje opklimmen niet echt iets moeilijks maar als je bedenkt dat deze op een richel van twee meter breed staat…….zonder vangrail……ok, niet aan denken. “Well done Willem, what a guy.”

“How far is het nog Thinus?”, vroeg Willem voor de derde keer.

“Nu wordt het pas fun man!”

Ok….Willem keek naar boven en zag nog ongeveer tweehonderd meter, loodrecht de lucht in wijzende, steeds smaller wordende wilde rotsblokken. “Ik denk dat ik ermee stop my friend….”

Thinus moest lachen: “Je moet anyway toch nog naar beneden, je wil toch niet dat ik straks tegen your beautiful wife moet zeggen dat je een coward bent?”

“Dat weet ze allang”, hoorde Willem zichzelf denken. Net toen hij besloot om zich niet te laten kisten verschenen daar ineens kettingen aan een zeker dertig meter hoge rots. Deze rots vormde een overbrugging van de ene naar de volgende richel. Alleen door de kettingen vast te houden was het mogelijk om via wat voeten ondersteunende uitstulpingen de overkant te bereiken…..en dat ook weer met een gapend negentig graden ravijn als geruststellend vangnet.

Om een lang verhaal kort te maken, het lukte. Mede ook omdat Willem ineens een tekkel zag lopen…..die had weliswaar de makkelijke route afgelegd maar als deze ultieme laagzitter het kon……we waren er !! Thinus begeleidde Willem naar het puntje van het plateau….(zo’n twintig meter breed en vijftig lang)……..”This guy, my protection….”, verzuchtte Willem, “Achter zijn brede rug ga ik omlaag straks”.

“Ja, natuurlijk”, lachte Thinus, ineens een waggelende dronkenlap acterend, “And I am stoooooooonnnnnnnnned……..” Mooie gast en……WAT een steun voor ons hier. Maar het was wel mooi boven zeg: een geweldig uitzicht over Kaapstad en een frontaal zicht op de buren van Lion’s Head: Table Mountain.

“You rocked that mountain Willem.” Haha….jaja.

Eenmaal terug bij Marike (“Je had toch beloofd te appen als je boven was”) had Willem het nergens anders meer over, met eenmaal weer vaste grond onder zijn voeten kwamen de praatjes snel terug. “Het was hoog, en gevaarlijk. Ik denk niet dat jij dit durft hoor. Ik heb eerlijk gezegd ook liever niet dat jij het zou doen. Ok, mij is het gelukt…maar jij bent een vrouw, ik weet het niet hoor.”

Marike: “Correctie: voor jou is het gevaarlijk en hoog misschien, daar heb ik geen moeite mee. Ik ga dit ook doen.”

Nou ja….we zullen het er maar niet meer over hebben. Al hoorde Willem Marike wel het volgende tegen haar zus zeggen. “Hij heeft de filmpjes van dat klimmen al honderd keer zitten bekijken….haha.”

Ben was vrijdag de hele dag spelen met de kinderen van Tendai, onze housemanager/ keeper. Ze moest die dag poetsen bij een grote villa, een paar straten verder. “Ben mag komen want ik ben daar de hele dag met Dylan en Denis. En ze hebben een gigantische tuin.” Zo gezegd zo gedaan. Ben kon zijn ei kwijt, wij hadden een paar uurtjes voor ons zelf. Dat voelde ineens heel gek, zo met zijn tweetjes. Hoe laat komt Ben terug? We gingen wat boodschappen doen…..er zat niemand in de kar. Het voelde leeg, er miste iets, alsof je je smartphone was vergeten, een soort van fantoompijn.

De volgende ochtend had Ben het voor het eerst ineens een beetje moeilijk. Hij was al wat stiller geweest en nu, bij het ontbijt, kwamen de tranen. “Are you missing your family?”, vroeg Marike. Het werd even hard huilen. “Wil je door je special book bladeren?” Nee, dat hoefde nog even niet. Of Denis kwam spelen….dat zou fijn zijn.

Barbara, constant ons via de whatsapp overladend met nuttige websites en leesmateriaal betreffende het connecten met kinderen, had al voorspeld dat dit moment zou komen. “Dit is alleen maar goed.”

Gelukkig kwam Denis weer, Ben’ zijn grote vriend inmiddels. Douglas, de vader van Denis, kwam het zwembad schoonmaken, vrouwlief Tendai deed de was en poetste het huisje. Op een gegeven moment ging het over alcohol, het is momenteel namelijk verboden hier om sterkere drank te kopen of verkopen. Thinus had al gezegd dat er oplossingen waren: “Ga naar dat restaurant wat ik ken en zeg het codewoord ‘black coffee’, dan weet die gast genoeg en krijg je bier in een koffiemok. Die dude heeft het druk momenteel haha….”

Douglas woont echter in een township en daar is er geen sprake van codewoorden, niet nodig. “Zeg maar wat je wil bestellen, niemand controleert in townships.”

We vertelden het verhaal aan de Campher’s via de whatsapp. Dochter Eliska: “Haha. T.I.A.: this is Africa.” Een paar uurtjes later had Willem zijn gevraagde sixpack bier binnen. Het waren overigens flessen van liefst 660 ml……lekkerrrrrr. Willem tegen Marike: “Ja, daar kan ik ook niets aan doen dat die flessen zo groot zijn.” En wijn was ook geen probleem. Wijzend op een foto met pakweg acht etiketten: “100 rand (6 euro) each my friend.”

Even checken met wine app Vivino…..sommige van de afgebeelde wijnen kosten in Nederland 15 euro maar ook zat er eentje van 1,50 tussen haha.

Gisteren, zondag, was Ben in de ochtend weer een beetje triestig. Marike was jarig en had haar zoontje voor de gelegenheid een hip gilet aangegeven, jaren’50 pet op het hoofdje…..een Peaky Blinders achtige look……dat zag hij echter niet zo zitten. Pulkend aan de knoopjes van het gilet, begeleidt door een enorme sad face…….staarde hij voor zich uit, het hoofdje gebogen naar de grond. Er kwamen weer wat tranen, Mommy en Daddy haalden nu toch echt het special book tevoorschijn. Marike las de brief van Barbara aan hem voor en Willem die van Thinus. Zijn gezicht klaarde weer wat op: “Mommy I have something for you.” Marike kreeg voor haar verjaardag een tekening…..deze had hij vlug gemaakt toen ze aan het showeren was. In kraaienpoten stond er bij geschreven: “Happy birthday mommy, love you, Ben…”

“Waar wil je vandaag heen Ben?’, vroeg Willem naar de bekende weg…….

“Naar the big wheel…..!”

Ben was weer helemaal het mannetje. In de haven van Kaapstad heb je namelijk een leuk ontwikkeld gebied, genaamd The Waterfront. En het was ook nog eens Nelson Mandela Day, er zijn namelijk twee groten der aarde op 18 juli geboren. Vanaf de kades van The Waterfront zie je Robben Island goed liggen, het is het eiland waar Mandela decennia lang op Clint Eastwoodiaanse (Zie film Acatraz) wijze gevangen werd gehouden. Later hier meer over, als we daarheen gaan.

Nu was het tijd voor fun rondom The Victoria Wharf (een giga winkelcentrum in victoriaanse stijl)……..VOC-achtige schepen lagen aangemeerd voor de neus van hippe loungeclubs om een en ander historisch cachet mee te geven. Ondanks dat het een nieuw ontwikkeld gebied betreft, de Duitsers hadden het zomaar Das Neue Mitte kunnen noemen, heeft het toch sfeer. En dat is best knap. Het is allemaal heel easy, laid back…..tel daarbij op de zomerse temperaturen…..en jullie snappen dat wij het wel best vonden. “Waar is the big wheel daddy?”, vroeg Ben constant, ook al had hij inmiddels een grote ijsco aan zijn tong hangen.

Daar was dan het reuzenrad. Wij erin……wat een feest. Daarna gingen we zitten op een terrasje…..Ben mocht spelen in het tien meter verderop gelegen speeltuintje. Toen zag hij dat er plastic zwaarden verkocht werden, als echte Ninja Turtle Freak moest en zou hij die eentje hebben. Dat hebben we geweten. Marike moest nog nieuwe schoenen hebben voor haar aanstaande Lion’s Head Hike. “En iets met een rits als bovenkleding zou ook lekker zijn.”

Gevolg van de aankoop van het zwaard was echter dat Ben constant als een warrior door de shops sprintte, afgewisseld met zichzelf verstoppen……om dan ineens tevoorschijn te springen om Willem in de rug aan te vallen. Ook bracht hij minutenlang door voor passpiegels om zijn moves te oefenen……

“Waarom heb jij bordeaux-achtige Nikes nodig en een jack in diezelfde kleuren?”, verbaasde Willem zich. “Gewoon, ze hebben niets anders. Wil jij anders 4000 Rand (240 euro) betalen voor schoenen in plaats van 2000?”, luidde het antwoord. Ok, het zal wel.

“Poef!”, een harde knal kwam ineens vanonder een kledingrek vandaan. Ben lag daar in de loopgraven en had het voor elkaar gekregen dat zijn zwaard uit elkaar was gesprongen…..de sad face verscheen vervolgens weer snel. “Ik zag iemand met een foam zwaard lopen”, herinnerde Marike zich ineens, “Misschien is dat beter voor hem.”

Gelukkig was er snel een toyshop gevonden….Ben had weer een nieuw ‘sord’…..(de W van Sword spreken ze hier niet uit)….en zo kwam toch alles weer goed. Het was weer avond, zondagavond. De avond van de verjaardag van mommy. Omdat er weer videogesprekken waren met het thuisfront moest Willem deze keer Ben in slaap krijgen met verhaaltjes……een harde leerschool haha. Wij pakten daarna nog een heerlijk wijntje…..je hebt hier echt goeie. In dit geval namen we de Boschendal Sauvignon Blanc, van Barbara gekregen, een aanrader.

“Sorry dat ik geen kado heb”, zei Willem……..

“Ik heb het grootste kado van mijn leven al op 9 juli gehad.” (op 9 juli werden de handtekeningen gezet betreffende de adoptie van Ben)

Het is alweer maandagochtend. Marike kwam net ineens met een legging tevoorschijn: bruinachtig, met lichte opdruk en bordeaux accenten…..”Hey deze past toevallig bij mijn nieuwe schoenen en jack.”

Vrouwen.

To be continued.

HAGARS CHOICE

We hebben het in vorige blogs al uitgebreid gehad over het geweldige werk dat Thinus en Barbara Campher al jaren met kinderen verrichten. Ze hebben er zelfs de reguliere banen voor opgezegd. “The lord heeft mij het signaal gegeven dat dit mijn taak is”, zei Thinus al. (zonder zweverig te doen, het zijn echt supergrappige en relaxte mensen)

Bijzonder is dat de drie biologische kinderen van het stel ook volle bak meehelpen. Samen hebben ze al bijna 100 pleegkinderen onder de hoede gehad, altijd zijn er wel een half dozijn in huis.

Of dat nog niet genoeg is hebben ze ook een stichting opgezet: Hagars Choice. Hagar is een mytische vrouw uit de bijbel, voor meer info: https://nl.wikipedia.org/wiki/Hagar

Een prachtig verhaal, en heel bijzonder om naar haar een stichting te vernoemen welke als doel heeft om kansarme kinderen te helpen. Ook aan deze stichting helpen de biologische kinderen volop mee, net als de actueel in huis zijnde pleegkinderen. Ben heeft ook meegedaan.

Ze gaan Townships in om voedsel en kleding uit te delen, zetten allerlei projecten op. En dat allemaal belangeloos. We weten dat er vele goede doelen zijn maar van deze weten we in ieder geval voor 200% zeker dat eventuele donaties goed terechtkomen.

Misschien dat jullie ook wat willen doneren, niets verplicht uiteraard. Al voor een paar euro kun je meedoen. Hieronder hebben we wat links van de website geplaatst en afbeeldingen. De familie Campher is in ieder geval dankbaar voor iedere vorm van hulp. Wij zetten dit hier op ons initiatief neer.

https://www.hagarschoice.org/

https://www.hagarschoice.org/payment.html