Bonding, bonding, bonding….

We zijn inmiddels zo’n 17 dagen hier, de omgeving begint inmiddels aardig vertrouwd te geraken. En ook het rijden met een versnellingspook, vooral dat deze aan de linkerkant van het stuur zit…..ach….net of we nooit iets anders hebben gedaan. Ben is nu tien dagen fulltime bij ons, het ventje is eigenlijk al niet meer weg te denken. Houdt dit dan in dat we zsm naar huis komen? Nou nee, we moeten wachten op officieel bestempelde papieren welke vanuit Pretoria terug naar Kaapstad moeten komen. Dan hebben we het over de centrale autoriteiten, daarna moet ook Home Affairs (een soort van binnenlandse zaken), er nog naar kijken. Onze attorney Brad Oliver zei het vorige week al: “Normaal duurt dit zo’n drie weken maar nu met die Covid werken ze maar op halve kracht. Laten we er het beste van hopen.”

Sinds deze uitspraak van onze aimabele advocaat zijn we inmiddels alweer een weekje verder. Uiteraard hebben we nog niets gehoord verder. Wat hebben we gedaan sinds de laatste blog? Nou ja…we leren onze Ben steeds beter kennen! Het is een echt handenbindertje, hij is erg leergierig en ook behoorlijk slim al zal dat misschien ook vooral lijken doordat ons IQ er zo bleek tegen afsteekt (we zijn jullie voor :).

Ben spreekt vloeiend Engels met een grappig accentje dat zich het beste laat omschrijven als een soort van mengeling van vet British en sappig Aussies. Nu is dat op zich niet zo heel gek als je bedenkt dat Kaapstad precies halverwege Britain en Down Under ligt gesitueerd. Overigens kan hij in het Nederlands, door zijn Afrikaanse achtergrond, al tellen en de desbetreffende kleuren opnoemen.

Hij is gek op het spelen met toys maar vooral onze meegebrachte Ipads en Macbook werken als een magneet richting zijn grijpklare knuistjes. Kijken naar cartoons als Jimmy Neutron, Johnny Test en vooral Bugs Bunny maken hem telkens onbedaarlijk aan het lachen. En dat is voor ons natuurlijk enorm vertederend maar we beseffen wel dat hij straks niet constant op een schermpje mag gaan zitten turen.

Dus we gaan van alles met hem doen, proberen dat tenminste. Zo laten we hem fietsen hier op het plaatselijke strand. We zitten hier namelijk aan een prachtige baai, omringd door bergen. Vanuit bed kijken we langs ons zwembad (waar we nu niets aan hebben vanwege het weer) zo op woeste bergtoppen, een fraai gezicht. Zo hebben we frontaal zicht op “Judas Peak” , een onderdeel van de zogenaamde twaalf apostelen, een bergketen vanaf de Tafelberg tot Houtbaai (Hout Bay dus). Grappig detail: het zijn eigenlijk veertien bergtoppen maar ze worden gek genoeg niet allemaal meegeteld.

Volgens onze tijdelijke landlord, een vriendelijke Duitser die behulpzaam telkens aan het appen is, betreft het een miljoenen jaren geleden ontstaan groot vlak dat boven de zeespiegel is komen te liggen. Later zijn er door erosie valleien uitgehouwen en is de huidige situatie ontstaan. Hoe dan ook: het is een prachtig gebied. (uiteraard zijn de laatste twee zinnen vrije vertalingen van een door een Duitser in het Engels geappte geografische weetjes…..dus misschien klopt niet alles precies …..)

Niet voor iedereen trouwens. Willem bracht van de week de housemanager Tendai naar huis. Ze was weer wezen poetsen en had ook de kids meegenomen. Vooral de oudste, Denis (10), viel zeer in de smaak van Ben. De twee klikten meteen, instantly buddies. Er werd gevoetbald, verstoppertje gespeeld en snoeihard met de kleine fietsjes downhill geraced. Denis’ zijn kleine broertje Dylan (3) deed ook mee. Maar goed, Tendai moest dus naar huis. Ondanks dat het maar 2 kilometer verderop was, en manlief Douglas wellicht zou komen ophalen, bood Willem zijn diensten als chauffeur aan. Binnen mum van tijd arriveerde hij met zijn vrachtje bij de inmiddels vertrouwde rotonde, gelegen aan de rand van het dorp, maar deze keer ging de route niet naar links maar rechtdoor.

Op slag veranderde de wereld voor Willem zijn kleine blauwe ogen. De omgeving transformeerde binnen een nanoseconde van een groene zee met laantjes, perken en villa’s in een de adem bijna afsnijdende sloppenwijk. Het asfalt werd slecht, was bezaaid met troep en plekken waar moeilijk te omschrijven vloeistoffen dreven…….of reeds net in de bodem waren getrokken maar nog steeds kringen vertoonden. Kinderen, peuters, baby’s zaten op de smalle weg, terwijl volwassenen vanuit deuropeningen wezenloos voor zich uitkeken. Willem dacht: “Hoe rijd ik hier niemand aan?”

Al gauw sloeg dat gevoel om in een soort van nederig voelende onmacht. “Kom je mee WIllem?”, lachte Tendai, “Ik wil je laten zien waar ik woon.” Dit mocht hij niet weigeren, dit zou onbeleefd zijn. Kringelende weggetjes, tientallen ogen priemend…..” Zet de auto anders hier neer, die Toyota daar is kapot en blokt de weg”, stelde Tendai voor. Willem keek naar de zichtbaar al overleden Toyota uit pakweg 1981, omsingeld door een handvol locals. “Shit, ik heb al mijn pasjes in mijn binnenzak plus nog aardig wat cash”, een gedachte welke ineens de wereld in het hoofd van Willem binnenflitste…..om vervolgens vanuit diezelfde hoek enige realiteitszin over zich heen te voelen komen. “Lig niet te zeiken man, deze mensen wonen hier altijd, jij bent er maar op bezoek. Jankerd dat je bent.”

“Hier is het “, zei Tendai ineens, wijzend naar een stenen huisje. Voordat Willem echter kon bedenken dat het voor haar gezin allemaal nog wel meeviel, vele andere onderkomens waren namelijk opgetrokken uit oude troep en bedekt met golfplaten, bleek dat ze slechts twee minikamertjes in dit huis huurden. Kamertjes van drie bij twee…….net breed genoeg voor een tweezitsbank en een gasfornuis. In de andere kamer dus een tweepersoonsbed. Daar woonden ze dan met zijn viertjes. “Ben je ooit in een huis zoals dit geweest?”, lachte Tendai. “Honestly?’, stamelde Willem, toch afkomstig uit Keldonk en dus wel wat gewend….de vraag stellen stond echter gelijk aan beantwoorden. Tendai vertelde over de Covid, de opgelopen werkloosheid, het geringe sanitair, overbevolking en uitzichtloosheid.

Verslagen ging Willem weer terug naar de andere kant van de rotonde nadat er eerst nog wat extra honderden randen waren toegeschoven. Het voelde bijna vies maar tegelijk ook goed want ze kunnen daar veel mee doen. Later bleek dat Willem in township Imizamo Yethu was geweest. Een township dat destijds zelfs op initiatief van Nelson Mandela was gebouwd, alleen had hij de bedoeling er zwarten en kleurlingen een waardige huisvesting te geven. En het zou tijdelijk zijn, ze waren onderweg naar ‘nog beter.’ Jullie snappen het al: het werd alleen maar erger.

Maar ondanks deze tegenstellingen is het hier tegelijkertijd ook schitterend. Zo zijn we vandaag naar Boulders Beach geweest, een plek aan de andere kant van het Kaapse schiereiland. Om daar te komen moet je de kustroute over Chapman’s Peak (ook al zo’n berg dus) volgen, we hadden al gelezen dat deze weg in de top 10 van meest spectaculaire ‘seafront motorways’ zou bivakkeren. Nou, daar bleek geen woord aan gelogen. Prachtige uitzichten over de zee, baaien en stranden wisselden elkaar af terwijl de weg langs de rotsen omhoog kronkelde.

We moesten telkens onderweg stoppen om kiekjes te maken met de inmiddels meest gefotografeerde Zuid Afrikaan allertijden: Ben Rooijakkers. Of beter gezegd: de neo Nederlander Ben Rooijakkers. Wel grappig is trouwens dat we hem mee hadden genomen naar een winkelcentrum en Willem daar ineens het nieuwe Ajax-shirt zag hangen. Dit shirt was in Nederland niet eens officieel ‘uit’. Via een maatje werd dit op twitter gezet waarna een en ander viral ging en zelfs Ajax fancare er niets meer van snapte. Hoe kon dit?? Marike, de schouders demonstratief ophalend: “Wat is er zo speciaal aan een Ajax-shirt? Weet je zeker dat het niet nep is? Nou ja, het zal wel.”

Maar goed: Ben dus. Hij doet het goed hoor! Hij slaapt ‘s-nachts lekker door, en eenmaal lekker wakker prefereert hij het ‘beddelijk’ gezelschap van Marike. Een keuze welke natuurlijk te billijken valt. Het ventje valt dan weer lekker in slaap waardoor wij eigenlijk gewoon vakantie hebben. Gelukkig zijn inmiddels de restaurants ook weer open. We hebben een lokale playground hier ontdekt, verscholen in de tuin van een, heel gek, tuincentrum…slimme businesscase. Ben kan spelen, aan ziplines hangen, en wij drinken koffie in het bijbehorende ‘Engels theehuisje’ aandoende winkeltje waar je ook eten en drinken kunt bestellen. Twee dames van een jaar of 60 bestieren alles, het is ons kent ons. “Jij hebt een bekend gezicht meneer”, vroeg de ene al snel aan Willem. Dat leek hem sterk maar ze liet zich niet meteen uit het veld slaan. “Ik weet zeker dat ik u gezien heb. U bent hier alleen toch?”. Willem: “Als ze zoiets in Erp zouden hebben dan zou dit net iets voor Anja zijn om te bestieren.” In dit geval lachte Marike instemmend.

Toen ze hoorden dat wij hier waren voor een adoptie sloeg nieuwsgierigheid om in adoratie. “Oooooooh is that lucky boy also here? Ik willlllllllll hem ziennnnnnnn……”. Dat vermoeden had Willem al. Maar wel hele lieve mensen! Marike kocht er de zelfgemaakte soep en vroeg of ze geen afdeling ‘tomaten’ hadden op dat vlak…..omdat Willem daar van houdt. “Nee, maar geef je nummer. Ik app je als er ze er zijn, we hebben er telkens heel veel nodig voor onze hele geconcentreerde soep.”

Maar we waren dus op weg naar Boulders Beach. En de weg er naartoe was mooi, sceneric. Dat hadden jullie al meegekregen. We passeerden Noordhoek, ook al zo prachtig. Uiteindelijk kwamen we in Simon’s Town, oftewel Simonsstad. Deze plaats is vernoemd naar Simon van der Stel, de eerste gouverneur van de Westelijke Kaap. De architectuur terplekke was interessant, opvallend: een soort kruising van het French Quarter in New Orleans met een idyllisch Engels dorpje in de countryside. Niet te versmaden dus.

Maar we gingen dus naar Boulders Beach, gelegen aan de rand van het dorp. Hier zitten namelijk honderden pinguins ! Jaja, deze wonen niet alleen op Antarctica. Ben vond het prachtig natuurlijk, al was hij vooral erg bezig met sprintjes trekken tegen Willem. Tot onze opluchting beschikt hij over een prima motoriek, hij kan rennen als de beste. Alleen lijkt zijn uithoudingsvermogen nog wat minder dan van een doorsnee 7-jarige maar als je bedenkt waar hij vandaan komt qua fysiek: chapeau hoor. Het mannetje is zich echt aan het ontwikkelen, geweldig om te aanschouwen.

Het zegt ook telkens dat hij ‘soccer wil spelen’ maar we weten niet of hij dit zegt omdat hij denkt dat Willem dit fijn vindt. Ben blijkt namelijk erg gevoelig voor emoties van anderen, hij pikt gemoedstoestanden meteen op. Een teken van empathisch vermogen, en veel gevoel. En als je hem iets uitlegt, wat dan ook, weet hij het de volgende dag nog steeds.

Anyway, Boulders Beach was leuk. Pinguins: grappig toch? Ook moeten we telkens boodschappen doen natuurlijk, we waren voor dat doeleind al in diverse wijken van Kaapstad. Ben gaat dan telkens in de kar zitten. Wat opvalt is hoe erg hij zich vooral aan Marike al heeft gehecht. Bonding, bonding, bonding. Willem haalt af en toe goed bedoelde geintjes met hem uit, maar we weten nu dat we daar voorzichtig mee moeten zijn.

Morgen is het alweer vrijdag van de derde week. Willem gaat om zes uur al weg, Thinus wacht op hem bij Lion’s Head, een kale rotsachtige puist van 700 meter hoog naast de Tafelberg. Deze kun je ‘hiken’ en volgens Thinus is bij zonsopgang dat het mooiste. “Dit is bucketlist-material Willem”, zei hij. Vanaf de top schijnt het uitzicht weergaloos mooi te zijn. “Het is toch niet gevaarlijk Thinus?”, appte Willem nog. Blijkbaar niet, hoewel er ladders tegen rotsen staan…..

Als dit onze laatste gezamenlijke blog is weten jullie waarom…..

Oh ja, er zijn rellen in Zuid Afrika momenteel. We kregen al vele appjes van familie en vrienden hierover. Deze zijn echter vooral in Joburg (Zoals ze Johannesburg hier noemen) en Durban…..dat is meer dan duizend kilometer verderop. Maar de autoriteiten hier in Kaapstad hebben wel voorzorgsmaatregelen genomen, ze zijn er op beducht. In Joburg zie je mensen winkels leegroven en met van alles gooien. Echt een bende. Waarom? Jacob Zuma (79-jarige ex-president) moet de gevangenis in, hij is net begonnen aan een straf van 15 maanden…..en veel mensen zijn het daar, zacht gezegd, niet mee eens. Tendai: “De meesten weten niet eens waarom ze rellen.”

Ben gaat morgen weer met Denis spelen, hij ligt reeds te slapen. Mama Marike zit op de bank wat te knabbelen. Weer een nieuwe dag, tot later. To be continued.