De official overdracht door Thinus en Barbara

We schrijven ondertussen de zesde dag van juli, het is dinsdagochtend in Hout Bay, eindelijk is de hemel stralend blauw. Niet dat het echt warm is, het dooit slechts zo’n 17 graden, maar toch is het al een groot verschil met de eerste dagen die we hier doorbrachten. En is er nog wat gebeurd in de tussentijd? Da kunde wel zegge ja! Ben is sinds gisteren bij ons, voorgoed. De afgelopen twee dagen waren dan ook weer erg bijzonder en bij tijd en wijle behoorlijk emotioneel.

Even terug naar zondag. Thinus, Barbara en Eliska kwamen samen met Ben naar hier om het huisje van zijn ‘new mommy and daddy’ te bekijken. Ze hadden al wat toys meegenomen, waaronder zijn nieuwe soccerbal en Ninja Turtle. Zelf hadden we voor een lunch gezorgd, of beter gezegd onze house manager Tendai. We werden wederom overladen met lekkere flessen wijn, kilo’s passievruchten en boeken om te lezen. Het was wederom verbazingwekkend om te aanschouwen hoe zijn pleegouders dit hele proces begeleidden. Eliska liet opnieuw zien een getalenteerde fotografe te zijn en Thinus leerde Willem wederom wat wijsheden. “Identification van het probleem”, zei hij met een serieus gezicht, “Dat is het belangrijkste om naar een oplossing te zoeken. Na die identificatie maak je van dat probleem een ‘boek’ en je slaat het blad voor blad open. Bij een klein probleem is het maar een heel dun boekje, misschien zelfs maar een paar regels. Is het iets traumatisch, bijvoorbeeld iets van jaren terug, dan kan het zijn dat je wat langer moet lezen. Op een gegeven moment zul je echter de oplossing vinden. Maar remember Willem: eerst identificeren.”

Thinus is een bijzonder kind, met de nadruk ook op kind. Ondanks al zijn wijsheden en het feit dat hij midden’40 is blijft hij ook het enthousiasme van een jochie behouden. Fijn gezelschap, maar we vallen wat dat betreft in herhaling.

Normaal gezien zouden we in Hout Bay naar de famous Harbour Market gaan maar Covid gooide er met wat naschokken nog even een nieuwe lockdown tegenaan. Dus we konden eigenlijk weinig doen, om te gaan ‘braaien’ was ook te risicovol gezien die grijze wolken rondom de verderop net zichtbare Tafelberg.

Ben mocht zijn nieuwe slaapkamer uitzoeken. Tot onze verbazing koos hij voor het kamertje dat wij als rommelhok in gedachten hadden, terwijl daar tegenover juist een heel mooi ingericht slaappaleisje voor hem klaar lag. “Laat hem maar beslissen”, verzuchtte Barbara, “In deze fase niet teveel de opvoeder spelen. ‘Bonding’ is nu het belangrijkste, de rest komt wel.”

“Zijn jullie klaar voor morgen?”, vroeg Eliska ineens. “Ik denk jullie wel maar zij niet.” Ze wees daarbij naar haar ouders. “It’s gonna be emotional”, moest haar pleegmoeder toegeven. Ondertussen werd Ben ook wat stiller, net of hij ineens doorkreeg dat die bezoekers uit dat verre Nederland echt serieus hem kwamen meenemen. Hij mocht nog een keer mee terug naar Loevenstein, zijn laatste nacht in Childrensparadise Campher.

De volgende ochtend kregen we al vroeg een appje van Thinus, of we ergens op een adres in Bergvliet (South CapeTown) een babybedje konden ophalen voordat we naar Loevenstein kwamen. Het lag voor ons min of meer op de route en zij zouden ver moeten omrijden. Ze hadden dat besteld via de Zuid Afrikaanse marktplaats. Het had nog aardig wat voeten in de aarde maar uiteindelijk wisten we het huisje van verkoopster Bronwyn te bereiken. Dit onderkomen was gesitueerd in een iets minder wijk dan we tot nu toe hier gewend waren maar het zag er wel allemaal netjes uit. De man van Bronwyn zwaaide ons tegemoet en riep dat we binnen moesten komen. Ook hier weer extra locks op de deuren en tralies. Eenmaal binnen ontmoetten we een supergastvrij jong koppel (rond de 25-30) met een peuter in papa’s armen. Toen Bronwyn hoorde dat we uit Nederland kwamen en hier waren voor een adoptie barstte ze meteen in tranen uit. “Oh, thats sooooo beautiful, zoveel kindertjes hier hebben hulp nodig”, stamelde ze uit de grond van haar hart, “So, so many.”

Het bleek dat ze zelf ook moeite hadden gehad om zwanger te geraken en het ook over adoptie hadden gehad. Uiteindelijk had IVF ze alsnog een zo vurig gewenst babytje bezorgd. “Kijken jullie ook MotoGP? Volgend jaar gaan we naar Assen om te kijken, de TT!” Okay, okay…..het waren dus liefhebbers van motorraces.

Toen we een foto van Ben lieten zien werd het Bronwyn wederom teveel. Tranen met tuiten. “Ooohh….what a hansom little guy. He will have such a great life, I am so happy for him.” Ze pakte mijn handen vast: “Thank you so very much for doing this.”

Het opkomend zout in onze ooghoeken begon meer en meer zelfvertrouwen uit te stralen. Toen moesten we nog naar de Campher’s. Ik weet dat deze blog nu al qua lengte een wc rol aan het imiteren is maar wat we daar vervolgens meemaakten is oprecht moeilijk om te verwoorden. Willem dacht even Ben op te halen: “Ze zien hem toch nog later want we zijn nog vier of vijf weken hier.”

Na twee stappen over de drempel was het al duidelijk dat deze verwachting bijgesteld diende te worden. Er hing een atmosfeer in dat huis, die tempel zouden we bijna zeggen, welke werkelijk onovertrefbaar is. Ben had zijn laatste setje mooie kleren al aan, de rest van zijn garderobe bleef daar. Marike had al een hele stapel vanuit Nederland meegenomen, hij gaat nu ‘onze’ kleding dragen.

We moesten naar de zitkamer waar de meubels weer anders waren neergezet. De ruimte was nu geen swingzaal, movietheater of hangplek meer. Nee, nu was het een soort van spirituele place waarin de overdracht van Ben naar ons zou worden omlijst met allerlei zelf verzonnen plechtigheden. We moesten een document ondertekenen en daarna kwam Thinus, zittend als een soort van dominee in de stoel van de koning in de ridderzaal, ten eerste met een fotoboek aanzetten. Hij bladerde dat boek rustig door en vertelde Ben met tranen in zijn ogen hoe goed hij zich had ontwikkeld in de afgelopen twee jaar. Hij omlijstte dat met een brok in zijn keel, soms brekend, maar tevens was de schaterlach nooit ver weg. Vervolgens zaten er ook nog twee gepersonaliseerde USB-sticks bij met Ben zijn naam erop gegraveerd. “Niet alles kon in het boek. We took so many.”

Ontroerend was de foto van Ben met een zwarte zuster. Dat was de zuster die hem opving, de eerste vijf jaar van zijn leven, zij is heel belangrijk geweest voor Ben. “Weet je nog wie dat is Benjamin?”, vroeg Thinus aan de wezenloos voor zich uitstarende Ben. “Nurse VooVoo……”, lispelde hij na even nadenken. “You remember her Ben? Weet je nog wat je elke dag van haar kreeg?”.

Het mannetje groef duidelijk in zijn geheugen maar kwam toch met de juiste antwoorden: “Yoghurt and…..apple……and ….chocolate lollypop…..”

“That’s correct Ben, you must never forget Nurse VooVoo…..”

Toen moest het ‘ergste’ nog komen. Dochter Beulah bracht voorzichtig een grote doos binnen. Thinus pakte het aan: ‘Dit is wat ik de ‘special box’ noem. Deze doos mag je nooit kwijtraken Ben, je daddy en mommy zullen het voor jou bewaren.”

Vervolgens barstte hij zelf in tranen uit, daarmee ook Barbara en Marike aanstekend. “In this box hebben we al onze gemaakte herinneringen met jou gedaan”, ging Thinus verder. “Kijk, hier een brief van Mandre, van Eliska, van Beulah, van Amber, van Barbara en van mij….”

Verder bleken er allerlei persoonlijke memorabillia in te zitten. Zoals een ticket van het zo vurig gewenste bezoekje aan een piratenschip, een gedroogd bloemetje van zijn oom (broer van Thinus) en zo nog meer dingen. Het was allemaal zo goed getimed…..zo mooi gedaan. Willem: “Misschien nu het kadootje voor Barbara aan Ben geven.”

Marike knikte en gaf een doosje aan Ben, hij moest dat aan Barbara geven. Daarvoor had hij zijn pleegmoeder al minstens twee minuten staan omhelzen. “Dit is om u te bedanken”, zei hij haar met gebogen hoofd. Barbara nam het aan maar was te emotioneel om het meteen te openen. Ze zal later uitvinden dat er een speciaal door Marike uitgezochte lange ketting met betekenisvolle hanger inzat.

De tranen vloeiden maar vooral was er ook dankbaarheid en geluk. Voor Ben. Hoe jammer het nu misschien leek dat hij weg moest bij de Campher’s, het betekende wel dat hij geadopteerd werd en een geweldige kans krijgt om een goed leven op te bouwen. Een situatie waarin veel kinderen in Kaapstad zich helaas niet in bevinden. Ook voor broertje Cristiano is het nog lang niet zover. Ben heeft met hem duidelijk een band voor het leven opgebouwd, die twee gaan elkaar nog regelmatig zien in de toekomst. Hoe dan ook. Maar voor nu was het afscheid hartverscheurend. Thinus: “Familie ben je niet per definitie door een bloedband, dat ben je door liefde naar elkaar toe. En wat je samen hebt meegemaakt. Cristiano zal altijd zijn broertje blijven.”

Vervolgens moesten we nog weer eens uitgebreid gaan lunchen. De rode wijn, een cabernet Sauvignon, sprenkelde de tongen als een glas water in de woestijn. Het werd opnieuw erg gezellig, Ben en Cristiano hadden de telefoon van Willem afgepakt en kwamen erachter dat Netflix Kids erg interessant voor ze was. Bij de Campher’s keken ze amper televisie en smartphones mochten ze nog niet hebben.

Willem: “We zullen zijn screentime moeten limiteren!”.

Ineens was het tijd om te gaan. En we deden dat zo snel mogelijk. Niemand wilde een nieuw tranendal. Wel waren er nog omhelzingen…..en Ben werd collectief uitgezwaaid. Hij ging bij Marike achterin onze Volkswagen zitten. Willem zette de auto, net de inrit af, nog een keer stil…..de hele familie stond boven op de veranda…..en weg waren we. Maar we zullen de komende weken nog van alles met ze gaan doen. “Maar nu even twee weken niet”, adviseerde Barbara eerder, “Ben moet zich aan jullie binden. Hoe moeilijk dat ook is voor ons….”

Raar, zo’n eerste ritje met je eigen kind op de achterbank. En dan nog wel door Kaapstad. Je zou maar eens ergens tegenaan rijden. Het flitst allemaal door je hoofd. Eenmaal terug in Hout Bay ontwaarde Ben al snel een Ipad: “Een big phone!’

Daarna was hij wel even zoet. Zo erg zelfs dat hij voorstelde om toch maar ‘morgen naar de McDonalds te gaan in plaats van vandaag.’ Willem haalde daarom maar burgers bij restaurant The Hatch. Dit etablissement is overigens een verhaal op zich: het is bijna onvindbaar waarna de bestellingen door twee meisjes van 4 jaar op blote voeten bij de auto’s worden gebracht. “Daddy didnt say anything about money”, zei de blonde van de twee toen Willem 400 Rand in haar handen wilde drukken. Even later kwam ze terug met haar vader, een twee meter lange zeebonk met bakkebaarden van 20 centimeter lang, eindigend ver onder zijn kin. “Sorry, weet niet hoe die eating app werkt”, lachte hij vriendelijk, “Dit is de eerste keer dat ik via hun iets verkoop haha.”

Willem keek in de zak. Die hamburgers zagen er verrekte tasty uit. “Je ziet me nog vaker komende weken Sir”, beloofde hij de man, die daar vervolgens wel mee kon leven: “Anytime my man, come on girls, het wordt koud voor jullie op die tegels.”

Op een gegeven moment moest de welopgevoede Ben (als hij iets wil vragen breekt hij nooit in een gesprek in. Hij legt eerst zijn hand op je arm en wacht dan tot je vraagt of hij iets wil vragen) toch naar zijn bedje. Hij koos toch maar voor het mooie bed. Marike ging hem douchen, daar stond hij dan in zijn nakie. Alleen bij die nieuwe mommy and daddy. En oooh wat had mommy een mooie toothbrush. Deze maakte geluid! Tanden poetsen werd een feest. Even later kreeg hij een filmpje van Cristiano die alweer iets had gezien van Ben in de badkamer. “Ben, I love you and…..also your toothbrush. Die wil ik ook.” Ben bekeek het met een liefdevolle blik en stuurde nog wat terug. “Ik ben nu bij mommy and daddy en morgen eten we wat en gaan misschien even soccer spelen en op de fiets rijden……love you ….”

Nog even zijn PeeJay’s aan en tv kijken…..daarna zijn eerst nacht bij ons. We hadden alle deuren in huis opengezet. “Ben mag zich niet opgesloten voelen als hij wakker wordt’, wist Marike. Maar nadat ze hem een half uurtje verhaaltjes had verteld werd hij niet meer wakker, onze Ben sliep gewoon door tot zes uur in de ochtend. En hij ging tussendoor zelf naar zijn nieuwe toilet.

Alsof het nooit anders was geweest kroop hij bij ons in bed. Een ervaring die we nog nooit hadden beleefd, een kind mee in bed. Maar het voelde goed. Een nieuwe dag kon beginnen….een nieuw begin in velerlei opzichten. Voor Ben, voor zien nieuwe mommy and daddy.

To be continued.