De meest levendige kinderparty ooit…

Het is zaterdagavond in Kaapstad, we hebben er sinds ons laatste teken van leven alhier weer twee intensieve en bijzondere dagen opzitten. Het is overigens ‘enorm’, overwhelming……al die lieve berichten die we mogen ontvangen op onze respectievelijke WhatsApps’s…..en zelfs hier op de blog zelf. Enorm leuk dat het gelezen wordt en dat jullie meeleven. En dat terwijl het niet eens een ‘open’ blog is, slechts een beperkte groep (qua omvang) heeft immers toegang.

De laatste twee dagen hebben we weer veel quality time met Ben en zijn pleegfamilie mogen doorbrengen. We reisden dus telkens weer af naar Loevenstein waar de Familie Campher ons met open armen stond op te wachten. Zoals al eerder geschreven op deze plek schieten woorden tekort om deze mensen te loven. Thinus en Barbara zwaaien de scepter maar ook de kinderen Mandre, Eleska, Beulah en aangenomen Naomi Campbell- look a like Amber draaien fulltime shifts mee in dit kleine paradijsje voor pleegkinderen. Thinus: “We zien het als een taak welke the lord ons gegeven heeft.” De twee willen binnenkort graag nog een stapje verder gaan. “We hebben een groot huis op het oog, compleet met allerlei bijgebouwen”, vertelt Barbara, “Dan kunnen we nog meer kinderen in huis nemen en eventuele adoptie ouders op het terrein zelf huisvesten.” Of dat niet genoeg is zijn ze met een eigen foundation bezig om in Townships eten en kleding uit te delen. Na ja…. niet helemaal ‘uitdelen’ maar dat heeft een tactische achtergrond volgens Thinus. “We vragen 1 Rand (6 cent) voor een shirt of trui, dan behouden die mensen hun waardigheid.”

Marike: “Dit zijn echt hele bijzondere mensen, je voelt je ook meteen thuis. Wij kunnen gewoon onszelf zijn. Ik speel met Ben en jij zit tegelijk met Thinus te kletsen om zodoende veel informatie te verkrijgen, zo vullen we elkaar goed aan. En hoe ze onderling met elkaar omgaan is echt uniek. Ze hebben zoveel lol met elkaar, en dat is gewoon oprecht.”

Zo werden we getrakteerd op een festijn van dans en zang waar alle kinderen aan meededen. Wij dachten dat het gedaan werd omdat er hoog bezoek voor Ben was maar tot onze stomme verbazing vernamen we dat dit dagelijks plaatsvond. Van jong tot oud stonden ze te swingen, springen, sliden, breakdancen etc. Marike deed ook mee, wat een atlete! Het was echter de 2.5 jaar oude Aviva die de show stal. Dit kleine vreetzakje is zo schattig dat geen normaal denkend mens op de wereld er niet vertederd door zou geraken.

We hadden ook al met Ben samen een brood gebakken, een zogenaamd Challah bread. Dat is een joodse traditie. Niet dat jullie gaan denken dat wij dit samen verzonnen: het stond allemaal onder leiding van Masterchef Mandre. Thinus legde ons uit, voordragend uit de bijbel, wat er achter de traditie van het brood breken, en vervolgens doorgeven, zit. Zo leren we nog eens wat op dat gebied en misschien is dat eigenlijk niet eens zo verkeerd voor ons. Willem: “Ik luister graag naar Thinus. Ik zal niet meteen alles van hem overnemen maar het is wel interessant om in je op te nemen.”

Maar goed, Ben. Tja….wat moeten we nog meer zeggen. We hebben hem in het hart gesloten, maar iedereen hier met een voldoende voor begrijpend lezen had dit waarschijnlijk al door. Vandaag vierden we zijn verjaardag. Gisteren hadden we al aan hem gevraagd wat hij graag wilde hebben. “Een Ninja Turtle”, antwoordde hij meteen met flonkerende ogen, “Een rode, dat is Rafael..”

Maar waar konden we die zo gauw eentje purchaseren? Volgens Thinus bij Toys Kingdom of Toys R Us in de Canal Walk. Dat bleek een shopping mall te zijn in Century City, een 20 jaar terug uit de grond gestampte projectwijk op 10 kilometer van het centrum van Kaapstad. Toen we daar aankwamen zagen we een soort heel luxe industrieterrein met glamoureuze woontorens, hippe bedrijfspanden en winkels van hele dure merken. En dus Canal Walk, een overdekt winkelcentrum. Maar dan wel een hele mooie en sfeervolle, gebouwd in venetiaanse stijl. “We gaan hier nog terug he”, merkte een verheugde Marike, net 20 meter binnen het gebouw, met glinsterende ogen op. “We zijn hier voor kadootje Ben en dan gaan we weer he”, aldus haar vermoeid ogende begeleider.

Anyway….voordat de verjaardag vandaag begon, werden we in een kring gezet. De tafel stond vol met pakketjes en er waren kinderstoeltjes geplaatst. Zelfs baby Chynna (6 maanden) maakte haar opwachting. Marike: “Kik is toch….wanne cuty pie ok wir he…” Dan tromgeroffel…….de kinderen kwamen in Ninja Turtle Capes op….het leek wel een schouwburg. Nadat de kruitdampen waren opgetrokken, mocht Ben als enige op een stoeltje gaan zitten. Hij was en bleef de grote ster van de show, de rest moest in de kring. Wij hadden ook oog voor Cristiano, het vriendje van Ben waarmee hij al tijden lief en leed deelt. Cristiano is ook bijna 7 en eveneens een superknap en lief mannetje. Om een idee te geven: hij lijkt enorm op zijn naamgenoot Cristiano Ronaldo. Als je aan Ronaldo refereert wijst hij ook met de duimen naar zijn rug. Wij dachten echter te zien dat hij het moeilijk had met het feit dat Ben nu ‘een nieuwe Mommy and Daddy’ heeft en helemaal in de watten werd gelegd. Marike: “Anders nemen we hem ook, wat een lieverd ook.” Tja, als het allemaal zo makkelijk was…..

Al gauw ontdooide Cristiano en werd het een dolle boel. Ben kreeg allerlei kadootjes en speelgoed. Ondermeer ook een ‘soccerball’…..het viel ons eerder op dat hij de bal veelal in zijn handen pakte. Dat is ook logisch want in Zuid Afrika is voetbal maar een kleine sport. We hadden het de dag ervoor al een beetje over ‘met de voeten schieten’ gehad. Ben: “Ik hoop dat mijn nieuwe Daddy mij soccer leert.” We zullen hem nog wel zeggen dat hij zelf moet weten wat hij gaat doen…. Willem: “Voel me hier nu al schuldig over. Voor mijn part gaat hij op balletdansen….” Om even later het volgende uit zijn mondhoeken te laten ontglippen: “Zijn voet-oog coördinatie lijkt dik in orde te zijn, misschien moet ik hem toch eens meenemen naar veld 4 van RKVV Erp….”

Aan het einde van de dag gingen we Ben meehelpen met zijn dagelijkse routine van wassen, douchen, drogen, verzorgen etc. Het is echt heel indrukwekkend hoe Thinus en Barbara dat allemaal organiseren. Het is allemaal gestructureerd en strak maar vooral altijd overladen met heel veel warmte en liefde voor de kinderen. Als je dat samen kunt brengen dan ben je goed bezig en vooral…..wij kunnen daar ontzettend veel van leren. We werden er opnieuw echt stil van….wederom kwam die automatisch opspelende nederigheid om de hoek kijken.

De kinderen die ze opvangen hebben veelal een achtergrond als: moeders die de vader niet meer kunnen vinden / of de vader wil er niets mee te maken hebben / of de ouders gebruiken allebei drugs / of er is zelfs sprake geweest van verkrachting. Wat een ellende…..maar wat fijn ook dat er mensen zijn zoals Thinus en Barbara. “Wat heb je dan geluk dat je hier terecht komt, als kindje”, verzuchtte Marike uit de grond van haar hart.

Zo is het maar net.

Morgen komen de Campher’s hier. Wij natuurlijk helemaal in paniek want hoe moeten wij al dat lekkere eten, omringd met een fantastische sfeer, matchen? Willem: “Kun je Rob of je moeder niet vragen voor een recept?”

Los van het feit dat we niet goed weten wat we hier moeten maken hebben we ook geen tijd om boodschappen te doen. Willem: “Ik schakel Tendrai in, onze housemanager. Ik vraag of ze soepjes wil maken en wat er zo bij hoort.”

Zo geschiedde. We zijn er min of meer klaar voor. Onze Ben komt morgen hier, het plan is dat hij daarna met Thinus en Barbara voor een laatste keer weer terug mee naar Loevenstein gaat. Dan halen wij hem maandag daar op en blijft hij voorgoed bij ons….een heel speciaal vooruitzicht.

Met dank aan good-old VPN zitten we hier gewoon Nederlandse TV op de Macbook te kijken, zoals zo vaak als we in het buitenland zijn. We beseffen ons echter maar al te goed dat er straks een jochie rondhuppelt. Wat zeggen we: “Straks?”. In dit geval is ‘straks’ al over anderhalve dag….

Het belangrijkste is dat Ben er zelf helemaal klaar voor lijkt. En dat is ook weer een compliment richting zijn pleegouders. Waarvan acte.

Later meer…..