En toen verscheen Ben……en pakte ons meteen in.

Het is nu donderdagavond in Kaapstad, Hout Bay- Beach Estate, en we kijken in ons huisje terug op misschien wel de meest bijzondere dag van ons leven. Vandaag hebben we namelijk voor het eerst kennisgemaakt met Ben, onze jongen, our boy. Het is moeilijk om te omschrijven wat er allemaal door ons heengaat, een persoonlijk vocabulaire kan dan soms best ruim bemeten zijn maar tegelijkertijd blijkbaar ineens ook tegen grenzen aan beuken. Het is een gevoel dat je binnenhoudt en ook niet langs je stembanden naar buiten kan worden geduwd. Soms past slechts stilte en ondergaan. En dankbaar zijn.

Vanmorgen was het natuurlijk weer haasten, haasten. Je weet dat je om 9.45 uur in Loevenstein moet zijn, je weet dat het drie kwartier duurt voordat je die slingerende route hebt afgelegd maar toch presteer je het alsnog om pas om kwart over negen te vertrekken. Onvermijdelijk, hoewel in feite makkelijk te vermijden. Dat….

Maar goed. Adrienne van Wandisa (de organisatie die ons hier begeleidt) maakte er geen punt van, zij zou ons vanaf 9.45 uur bij ‘The Campher Residence’ opwachten. De Familie Campher zijn namelijk de mensen die Ben de laatste jaren hebben opgevangen. Nu hadden we al gehoord dat deze mensen over de laatste zeven jaar al 97 (!) pleegkinderen in huis hebben gehad dus we verwachtten al een soort van Moeder Theresa-achtige personen maar uiteindelijk werden deze mytische expectations alsnog overtroffen. Willem zag er van tevoren al tegenop: “Wat moeten deze mensen wel niet van mij denken als ze zien hoe ik met Ben omga? Alsof Roger Federer tegen mij moet tennissen, die kijken waarschijnlijk hoofdschuddend toe. Als ik het maar niet verpest.”

Eenmaal binnen in het schitterend gelegen optrekje (een hele brede bungalow, gelegen op een heuveltje) viel echter alles van ons af. Thinus en Barbara omhelsden ons meteen waarna gelijk het gehele gezin volgde. Het voelde zo natuurlijk, alsof er eerder al een soort van onzichtbare band was ontstaan op afstand. Niet alleen Thinus en Barbara waren aanwezig: ook de vier ‘eigen’ kinderen van het stel waren erbij en zorgden mede voor een ware tsnunami aan warmte naar ons toe. We gingen eerst koffie drinken, het ging natuurlijk vooral over Ben…..maar de absolute ster van deze realitysoap was er zelf nog niet bij. “Ben is heel slim, leergierig en weet alles van apparatuur. Ook stelt hij constant vragen”, lachte Thinus. “Hij is gek op McDonalds”, vulde Barbara aan, “Toen hij hier kwam had hij nog nooit een Burger gehad maar nu is het hek van de dam.”

“We zagen Ben in het huis waar hij verpleegd werd”, ging Thinus verder, “toen richtte hij zich ineens tot ons: ‘Zijn jullie nu mijn people?’. Dat trof ons zo….. toen hij hier kwam kon hij niet eens de trap oplopen, zijn spieren waren onderontwikkeld. Dan moet je hem nu zien…..”

We werden zodoende nog verder op ons gemak gesteld waarna Thinus na een half uurtje ineens zei: “Zullen we Ben roepen? Hij heeft waarschijnlijk toch al stiekem meegeluisterd.” We keken elkaar aan, nu ging het gebeuren. Tja, en toen……een paar tellen later…..kwam ineens een heel knap mannetje de kamer binnengewandeld. In een fashionably outfit, strak blauw bloesje en skinny jeans met gaten, liep hij op ons af….zijn hoofdje omlaag, heel verlegen. “Ben, dit zijn je nieuwe Mommy and Daddy”, begon Thinus te helpen, “Krijgen ze geen hug van jou?”

Ben schreed verder op ons af, eerst naar Marike. “Hello Mommy”, stamelde hij verlegen, om vervolgens Marike minstens een halve minuut te omhelzen……de tijd stond even stil. Toen was Willem aan de beurt…..pfffff…..hij ging naast ons zitten. Marike pakte een tas waarop gek genoeg ‘Shabbies Amsterdam’ stond, er zat geen kleding in maar een zogenaamde Kiddie Zoom, een apparaat voor kinderen dat eruitziet als een fotocamera maar waar je nog veel meer mee kunt doen zoals games spelen, filmpjes maken etcetera. Het was een schot in de roos, het kleinood verdween geen seconde meer uit zijn zicht.

Wat volgde was een perfecte eerste dag. Eerst gingen we samen lunchen……Ben leidde in met het voorgaan van de ‘prayers’. Hij bedankte ‘The Lord’ voor het komen van zijn nieuwe Mommy and Daddy en dat we allemaal samen aan de tafel zaten. Het manneke deed dit met de ogen dicht, zijn knuistjes in onze voor hem flankerende handpalmen.

Het was vertederend. Thinus vertelde dat hij drie jaar terug gestopt was met zijn bedrijf, hij wilde dat the lord hem voortaan de weg wees. Niet omdat hij zo religieus is, eerder spiritueel. “Religies leggen grenzen op waar ik niets mee kan”, legde hij Willem uit die onder de indruk geraakte van zijn relaas, het gaf stof tot nadenken. Het klinkt misschien zweverig als je dit zo hier leest maar als het verkondigd wordt door de meest down to earth en echte mensen die je jezelf maar kunt voorstellen dan komt het ineens wel degelijk binnen.

Het was vervolgens tijd voor koffie en gebak waarna we de tuin verkenden. Even later ging de reis naar een verderop gelegen park, een natuurgebied in Welgemoed wat wordt omsingeld door een heel lang verhard pad. “Hier fietst Ben altijd”, legde Barbara uit. “Hij is overigens heel competitief, kan niet tegen zijn verlies. Zelfs als het erom gaat wie als eerste zijn broek aan heeft haha.”

Bij alles wat we deden kregen we begeleiding van de kinderen van Thinus en Barbara. Drie mooie meiden en een zeer intelligent overkomende zoon die schijnbaar onlangs nog mee had gedaan aan de Zuid Afrikaanse versie van een baking show. Hij haalde zelfs de finale! Zelden zo’n warm en goed op elkaar afgestemd gezin gezien….het maakte ons nederig.

De klik was er, niet alleen met Ben maar tevens zijn pleegfamilie. We realiseerden ons dat we enorm dankbaar mogen zijn dat ‘onze Ben’ bij deze mensen zichzelf heeft mogen ontwikkelen…en dat zeggen we niet omdat we wellicht zelf nu in een emotionele toestand verkeren. Het is gewoon zo.

Toen werd het tijd voor een eerste tijdelijke afscheid. Echter niet voordat Barbara, Thinus en Willem de plaatselijke wijnen hadden doorgenomen. Barbara en Willem houden van dezelfde wijnen, zo bleek, maar ook Thinus is erin geinteresseerd. Om een lang verhaal kort te maken: we dronken een glaasje en kregen bij het afscheid een flesje mee. En wat gebeurde er? Willem liet de fles op weg naar de auto vanaf de buitentrap uit zijn handen vallen……voor schut dus……

Thinus reageerde zoals mensen als hij dat kunnen……hij schaterde het uit van het lachen, omhelsde de bedremmelde Willem nog maar eens, en gaf ter compensatie twee nieuwe exemplaren mee. Ben liep mee naar beneden….Marike: “Morgen zijn we er weer lieverd, en dat is een promise.”

En zo is het. Nu terug in ons huisje…..het weer is wat opgeknapt. Marike is aan het facetimen met moeders en zusje…..een zak chips nooit ver weg. Het lijkt alsof we in Erp zijn……maar dan toch net ff anders.

Dan plots een trillende phone. Het was Ben die ons per filmpje, getooid in pyjama, nog bedankte voor de fijne dag en mooie camera. “See you tomorrow Mommy and Daddy….”

To be continued.