Links schakelen, regen, dingen regelen en ….Ben

Het is nu woensdagochtend in het schitterende Hout Bay – Beach Estate. Na ja, schitterend, dat klopt in feite wel maar het wordt wel even iets minder als de weergoden tijdelijk Kaapstad hebben overgeslagen bij het uitdelen van zonvitaminen. Maar desalniettemin is dit een plek op onze aarde welke niet alleen een rijke geschiedenis heeft maar zeker ook een mooie toekomst.

Gisterochtend kwamen we hier aan, na een even grappige als onwennige tocht met onze witte Volkswagen. Links rijden is Willem wel gewend in the UK maar met je linkerarm schakelen is iets lastiger voor onze jongen, een automaat is toch ff handiger. Voeg daarbij het hectische verkeer, de nogal subjectief te interpreteren regels daarin, en het feit dat er geen Navi zit in dit op zich oerdegelijke Duitse product zorgde ervoor dat de 32 km naar ons tijdelijke onderkomen een ritje werd met wisselende stemmingen. Om het zo maar eens eufemistisch te omschrijven……

Vlakbij het vliegveld passeerden we Township Nyanga, een verzameling van schrootachtige hokjes, bedekt met golfplaten of wat ze ook maar konden vinden langs de kant van de weg. De Townships zijn overblijfselen van de decennia lang gevoerde Apartheidspolitiek alhier. “Maar ze hebben wel een schotel op die daken”, merkt navigator Marike scherp op. Armoede anno 2021 zullen we maar zeggen. De komende weken meer hierover want als Ben eenmaal gesetteld is bij ons, willen we samen met hem zeker nog wat geschiedenis opsnuiven om zodoende Nelson Mandela te eren en tegelijk ook respect te tonen voor de ongelijke strijd welke de gekleurde mensen hier moesten voeren. En als je zo rondkijkt: nog steeds is de wedstrijd niet afgelopen. Metaforisch: laten we zeggen dat Mandela vlak voor rust de gekleurden hier terug in de race heeft geholpen met een paar geweldige acties, maar dat de tweede helft nog maar net is begonnen. En dat terwijl sterspeler Mandela inmiddels geblesseerd is uitgevallen……

Ben wordt onze zoon maar we mogen nooit vergeten waar hij vandaan komt, en HIJ mag dat nooit vergeten, en we zullen hem daar altijd in blijven steunen en faciliteren. En dat is een promise.

Maar goed: we arriveerden dus in Hout Bay, in Norman Street welke onder ‘The Beach Estate’ area valt. We zitten dus vlak aan het strand. Maar eigenlijk hebben we daar nu alleen maar last van want het waait daarom zo hard dat zelfs de plaatselijke Sil de Strandjutter liever in zijn koffiehok blijft zitten.

We hebben het huisje gehuurd van Thomas en Claudia, een koppel uit Wurzburg. Zij verblijven jaarlijks zes maanden hier maar in de Europese zomer, en dus Afrikaanse winter, vliegen ze terug naar die Heimat. Het appverkeer met de twee is telkens hartverwarmend maar dat kunnen we niet zeggen van de temperatuur in het op zich erg knusse en mooie huisje. “Het kan in de winter soms koud zijn en de verwarming is niet zoals in Nederland”, had Claudia al gezegd. Nu is er wel vloerverwarming maar deze verwarmt slechts kleine gedeeltes onder de tegelvloer. Daarbij duurt het eeuwen voordat de temperatuur wat oploopt. Gisteravond was het 16 graden in huis, we maakten ons zorgen in de richting van de weken dat Ben hier is. “We moeten hem toch een warm huisje kunnen bieden”, zei Marike met bezorgde stem.

Thomas heeft hier een koppel aangesteld als housemanagers: Tendai en Douglas. Zij komen oorspronkelijk uit Zimbabwe maar bouwen hier, samen met twee jonge kinderen, aan een nieuw leven. Tendai had ons gisteren al de hele middag wegwijs gemaakt in de omgeving. Waar we een lokale simcard konden halen……Willy: :”Wat Sir? Kost bellen 1,20 per minuut? Dan kan ik net zo goed mijn eigen telefoon gebruiken. Oh nee….wacht even …..dat is in Rand natuurlijk (gedeeld door 16)…….haha.”

Uiteindelijk hebben we voor een prikkie 500 belminuten en 10gb data ge-prepaid. Ze showde ons ook de supermarkten en dichtstbijzijnde mall. Tendai zal ook poetsen en onze was doen. Echt een lieverd.

Maar goed, we hadden het koud. Willy dus Thomas weer appen, en dat terwijl Duitsland net van Engeland had verloren…..anyway: hij gaat voor een electrische heater zorgen. Douglas komt deze brengen, we zullen zien. Thomas: “Ok, maar de extra stroomkosten zijn voor jou.”

Al een paar keer teveel heeft hij het over stroomkosten gehad…..normaal gezien voor een bemiddelde Duitser toch niet echt een heet hangijzer…….dus we gaan langzaam denken dat de stroom hier erg duur is. We gaan dat even onderzoeken voor de zekerheid….

Maar genoeg huishoudelijke mededelingen: nu over Ben, Ben, Ben.

We hebben weer de schattigste filmpjes en foto’s van hem gekregen. Hij reageert bijvoorbeeld op een korte video van ons in het vliegtuig waarin we zeggen eraan te komen en niet te kunnen wachten. Hij kijkt verbaasd, met de phone van zijn pleegpapa dicht tegen het lieve gezicht, en zegt dan in vet Engels: “Does he say he cannnnnnt waitttttt???”. Ook wordt hem uitgelegd via een internetmap waar Nederland ligt. “May I stay there forever?”, zegt hij dan. Heartbraking……

Jammer genoeg mogen we niets hiervan publiceren. Dit kan de autoriteiten not amused maken….en dat is het laatste wat we willen. Morgen zien we hem vanaf tien uur bij zijn pleegouders. Een dag of vijf lang pendelen we heen en weer van hier naar Belville, 40 minuutjes rijden. We gaan dan met hem spelen, er is een heel programma opgesteld. Wat zeker moet is samen brood bakken want dat doet Ben het liefste. Hij is sowieso gek op koken…..maar ook op zijn fietsje rondscheuren en de trampoline onveilig maken.

Ook blijkt dat hij graag hippe kleding draagt en andere mensen blij maakt. Om hem te horen praten is voor ons heel bijzonder. Een hele lieve…..

Tot morgen…..D-day.