Na enerverend dagje in Kaapstad aangekomen…

Vandaag zijn we dan eindelijk richting Kaapstad getrokken, de meest zuidelijke stad op het Afrikaanse continent, een plek ook waar vele ondernemende landgenoten van ons al eeuwen terug mee hielpen de lokale geschiedenis te schrijven.

Nadat Rob ons al rond half zes kwam oppikken, we met een brok in de keel Daantje voor een langere tijd vaarwel moesten zeggen, zaten we net op Schiphol aan de koffie toen er ineens een app binnenkwam van de NAS: of dat wij wel wisten dat de Covid-maatregelen in Zuid Afrika sinds zondagavond ineens weer zijn aangescherpt? “Wat dit voor gevolgen heeft voor jullie is ons nog onbekend.”

Wat nu weer ?? We gingen zo boarden, maar had dat nog wel zin? Uiteindelijk liet het kindertehuis vanuit Kaapstad deze verlossende woorden over de digitale snelweg flitsen: “Vlieg ! Wij gaan het regelen.”

Na een prettige vlucht van elf uur met onze nationale trots de KLM kwamen we dan in Kaapstad aan. Onderweg hadden we echter al een schattig filmpje en dito foto van Ben gekregen. Tegenwoordig is er namelijk zelfs WiFi in de sky. Ben is te zien in een rode trui, omringd door zijn pleegfamilie, waarna hij het fotoboekje van ons krijgt dat wij destijds hebben moeten maken voor ons dossier. Het is een op kinderen gericht presentatiedocument waarin onze leefomstandigheden en dergelijke te zien zijn.

“Wie zijn dat?”, vraagt de geweldige pleegvader. Ben kijkt voor zich uit: “Daddy en Mommy……I like the house…..”

Mooi om te zien.

Wanneer ik dit typ zijn we in airporthotel Verde……het is middernacht. Morgenvroeg gaan we naar het huis dat we gehuurd hebben in Hout Bay, vlakbij het strand. Donderdag gaan we Ben in levende lijve zien. Wat vooral opvalt is hoe bescheiden en verlegen hij is. Marike: “Een cuty pie.”

Tot later.