Voorbereidingen…

We zullen ons hier van de ‘derde persoon’ bedienen qua taalgebruik. Dus Marike is Marike, Willy is Willy of Willem……of Willem is Willy.

Om een lang verhaal kort te maken: we hebben er best veel voor moeten doen om nu op dit punt te mogen staan. En de mensen die ons goed tot heel goed kennen, en daar behoren jullie bij, weten dat dit nog eufemistisch is uitgedrukt.

Na ja, we zullen de irrelevante details verder achterwege laten, al die ellende ligt namelijk achter ons….’schnee von gestern’ zouden onze Germaanse vrienden zeggen.

Ergens begin’20 kregen we een verlossend telefoontje: een jongetje van 5 jaar oud uit Kaapstad……zou dat iets ‘ voor jullie zijn’? Ga maar eens ‘Nee’ zeggen als je al tijdenlang naar deze ringtone loopt te snakken…..

Je krijgt op dat moment nog geen gedetailleerde informatie zoals foto’s maar er wordt wel een medisch dossier ingesloten met daarbij een ‘mening’ van een Zuid Afrikaanse kinderarts. Zoals alle adoptiekindjes tegenwoordig werd ook Rafiek Benjamin, ‘fondly called Ben’ (phrase uit het dossier), bij zijn geboorte gelabeld met de term ‘special needs’.

Ben werd afgestaan bij zijn geboorte. Voor Ben lag het anders, mede door zijn special needs. Hij lag lang in ziekenhuizen, verkaste naar children homes en momenteel verblijft hij in een fantastisch pleeggezin.

De medische problemen van Ben lieten zich aanvankelijk redelijk ernstig aanzien maar in de jaren die volgden wist het dappere ventje zich met indrukwekkend doorzettingsvermogen langzaam maar zeker uit zijn benarde situatie te bevrijden. “Ben laat een uitstekende ontwikkeling zien”, staat er dan ook in het dossier.

Dit werd later bevestigd door een kinderarts van Bernhoven, we hadden namelijk om een second opinion gevraagd. Dit betekende voor ons dat we hartstochtelijk ons ‘ja-woord’ gaven aan dit dossier, de NAS (Nederlandse Adoptie Stichting in Oudewater) mocht het in werking gaan zetten. Op dat moment hadden we nog geen foto’s of niets gezien. Hoe zou ‘onze Ben’ eruit zien? We wisten het niet en het kon ons ook niets schelen.

Toen kregen we het complete dossier ineens thuis, mét foto’s. Tja….het gezicht van Marike trok in een plooi……een blik alleen eerder waargenomen als ze naar Daantje keek.

Maar ja…..Covid hé…..het grote wachten ging weer eens beginnen. Het werd zelfs nog heel even tenenkrommend spannend toen in de media berichten verschenen als ‘Nederland zet alle adoptieprocedures on hold’. Gelukkig bleken wij nu eens wél aan de goede kant van een willekeurig muntje te bivakkeren…….

Op 10 juni kwam dan het telefoontje van Momo (medewerkster NAS): “Jullie moeten op 28 juni in Kaapstad zijn, op 1 juli ontmoeten jullie Ben’.

Marike was op dat moment met Chimpansee’s en Gorilla’s aan het spazieren…….irgendwo in the bushbush van donker Afrika. In Oeganda wel te verstaan, het fantastisch mooie Oeganda……voor de mensen met historisch besef: het land waarin uber-dictator Idi Amin in de jaren’70 onderdanen voor de krokodillen gooide.

Ondanks de Wifi aldaar, snelheidje uit de tijd dat Altavista nog de meest populaire zoekmachine was, kreeg Marike het nieuws mee…….en verscheen wederom die blik.

Ben, we komen eraan.