Na 9 weken …..good to be back home

Lieve mensen, het is zo ver. We zijn weer ‘back in civilisation’, terug in Errup. Het pittoreske, wonderschone, authentieke aan die woeste Aa gelegen Brabantse dorpje. 🙂 Jullie kennen het wel. Onze Ben heeft zijn opwachting gemaakt, Erp will never be the same zullen we maar zeggen. Deze blog zou niet compleet zijn als we de laatste week van ons verblijf in de Western Cape niet zouden beschrijven. Deze blog is namelijk vooral voor ons ook bedoeld als naslagwerk, waardoor wij (en vooral Ben) nooit gaan vergeten hoe ‘dat’ en ‘toen’ ook alweer allemaal precies ging.

Ter opfrissing: we verlieten jullie bij een laatste tussenstand van ‘bijna acht weken in Kaapstad en nog steeds niet weten wanneer naar huis’. Uiteindelijk zouden we daarna nog een volle week blijven. De eerder geplande terugvlucht van zaterdag 21 augustus gingen we namelijk niet halen…..we besloten dan maar woensdag de 25e aan te kruisen op de website van de KLM maar uiteindelijk werd het alsnog één dagje later. Eén en ander had vervolgens nog heel wat voeten in de Kaapse soil maar daarover later meer.

Aanstaande vrijdag twee weken geleden stond er voor ons nog iets speciaals op het programma. We hadden onze huisfotografe Eliska namelijk beloofd een heuse photoshoot te boeken. Nu hadden we al ongeveer 1.262 pics op onze phones staan dus hadden zoiets van: ‘Wat voegt dit eigenlijk toe?’ Maar we hadden daarmee toch écht wel de skills van Eliska enigszins onderschat. “Ik wil dat jullie alle drie in jeans en wit t-shirt komen, laten we afspreken op het strand van Blouberg, vlak voordat de zon ondergaat.”

Wij erheen. “Tering, het is wel koud hier”, zei Willem die dan ook een zwart vest had meegenomen. Eliska bleek er al te zijn. “Ik wil eerst wat shots maken daar in dat straatje, daarna gaan we terug naar het strand. De zon zal mooi ondergaan en we hebben de Tafelberg als achtergrond.”

“Als ze maar opschiet”, dacht Willem zichtbaar. Een uurtje later waren we klaar, de aanwijzingen van Eliska waren braaf opgevolgd. “Willem waarom lach jij niet voluit? Nou ja, dan kijk maar extra stoer.”

Pas een dag later kwamen we erachter, toen de eerste snapshots onze kant opkwamen, hoe mooi de foto’s waren geworden. Echt heel erg de moeite waard. Eliska, je zult dit wel lezen: echt ontzettend bedankt. Ze zijn prachtig.

Thinus, Barbara en de kids bleken ook naar Blouberg te zijn gekomen. We gingen samen nog wat eten bij El Barrio, de plaatselijke Mexicaan. ‘Hebben jullie morgen nog zin in een marktje en / of winetasting?’

We zouden eerst nog naar de factoryshop van Falke gaan. Barbara: “Je kunt daar alles kopen voor 30 a 40 Rand (2 tot 2.5 euro) per paar.”

Nu kosten die dingen in Nederland het viervoudige of zoiets dus Marike had er wel oren naar. Helaas was men echter gesloten. Dan maar meteen richting Franschhoek, een op een uur rijden gelegen dorp…..eens het domein van de Franse Hugenoten, later overgenomen door de Nederlanders en, weer later, gevolgd door de Britten. Thinus: “Willem, je kunt me veel vertellen maar de Fransen hebben hier de scepter gezwaaid, niet wederom jullie. Wat zeg je? Toch wel?? Het is abnormaal, de Dutch……wat een volk.”

Nu waren we al meer dan acht weken in de streek in- en rondom Kaapstad, dus qua natuurschoon wel wat gewend. Toen we echter via Stellenbosch richting Franschhoek koersten…..en om ons heen keken….gaf opnieuw de term flabbergasted onze gemoedstoestand het beste weer. Wat een ongelooflijke schoonheid. En het dorp zelf is ook te pittoresk voor woorden, een plaatje. Alsof je constant in een ansichtkaart van Anton Pieck vertoeft. Altijd ook die bergen eromheen, of je nooit dichterbij komt, al rij je de hele dag. En als je er dan opklautert….dan kijk je in valleien waarvan je niet wist dat deze bestonden. 64UltraHD (qua TV pas beschikbaar rond 2027)………zo scherp.

In Franschhoek, bij het schattige witte kerkje, was een bruiloft bezig. “Wanneer ga jij Marike vragen?”, lachte Barbara. “Let’s do the wedding hier dan. Ik regel alles voor jullie, no worries.” We gingen naar Village Market, wederom zo’n extra cute marktje met veel voedsel, muziek, houtkrullen op de grond en een laid-back sfeer alsof Keith Richards een reunië had georganiseerd. Alle tafels waren bezet waardoor Willem aan een alleen zittende vrouw vroeg of we erbij mochten komen. Dat was geen probleem. Ze bleek uit Pretoria te komen, verhuisd te zijn naar Franschhoek omdat de kinderen daar allemaal studeerden (In Stellenbosch). Haar man, die even later kwam aanlopen met bier in de hand, bleek een in Namibië geboren rugbyliefhebber. “Het lijkt net of je een Duitser bent, dat accent….”, mompelde Willem. “Nou ja, mijn ouders kwamen uit Duitsland……”, lachte hij. “Haal jij een fles wijn, dan zorg ik voor meer bier.”

De band speelde akoestische covers van de Rolling Stones, U2 en Neil Young. Willem had het naar zijn zin…..niet in de gaten hebbende dat nog een fles wijn rond twaalf uur ‘s-middags niet volgens iedereen een goed idee was. “Zullen we maar gaan?”, lachte Barbara. Een naast haar staande…zwijgende….Marike, beamend toekijkend, impliceerde dat de dames hier een complotje hadden beraamd. Er zat niets anders op dan te volgen. Het lot van de man.

Maar ….we werden beloond, en dan vooral de kinderen. Een kwartier later draaiden we het terrein op van een soort van hele grote ranch. Het bleek om ‘Pigcasso’ te gaan, een kinderboerderij-achtig iets maar dan wel in typical Zuid Afrika countrystyle…….je kon er ook heerlijke wijnen drinken en lekker knabbelen. Een mix van tiswa, een normale boerderij, kinderfarm en de Brabantse Kluis…..maar dan smaakvoller en mooier. Zoiets.

Na het voeren van de meest gezonde varkens, koeien en geiten ooit…….wat hebben die beesten een leven daar….mochten we nog naar het Boschendal Wine Estate, eveneens in Franschhoek. Er volgde ook nu weer een geweldige tasting terwijl de kinderen zich super vermaakten. De Boschendal Sauvignon Blanc was altijd al de favoriet van Barbara…..maar we gooiden er tevens, omdat we er toch waren, nog wat andere flesjes tegenaan. Gewoon omdat het kon. Ook hier begaven we ons weer in een sfeervolle setting. “We moeten hier terug tijdens die negen maanden durende zomer”, leken we allebei te denken.

Marike moest nog even wat kopen in die ‘schattige boerenshop’……even later was Ben zoek. Zelfs Cristiano wist niet waar hij was…..toen we bijna in paniek raakten kwam hij echter ineens semi-relaxt aanwandelen in de verte. “Lets call it a night”, zei Barbara. “We moeten nog packen….”

En dat was geen gekke gedachte want de volgende dag zouden we aan een mini-trip richting Citrusdal beginnen. Een aanstaande happening welke al eerder gezien werd als dé uitsmijter van ons verblijf in Kaapstad…..en de ultieme bevestiging van de warme band met de Campher’s.

“Hey, gaat de hele familie mee?”, vroeg Willem die zondagmorgen in Loevenstein. De VW bus van Thinus was namelijk weer rijkelijk gevuld met oudere en jongere koters. “Yes, wat dacht jij dan?”.

Nou ja…we zouden het wel zien. “Heb jij nog een huisje gehuurd dan?”, informeerde de verontruste Erpenaar even later toch nog…..geen antwoord. Ok…dan.

Wat volgde was opnieuw een trip through fairytale country. Niet te geloven werkelijk. “Willem, zie je de Canola? Zo yellow man….hoe noemen jullie dat?”

“Euh boterbloemen misschien?”

We stopten in Piketberg bij een Farm Stall…..opnieuw zo’n schitterende benzinepomp….met alles erop en eraan. “Willen jullie roosterkoeken?”, vroeg Barbara. Nou ja het leken net tosties, warm gemaakte panini’s…..dus laat maar komen. Ze werden echter geroosterd buiten….in een soort van 19e eeuws aandoende oven……het moet gezegd: jammie.

“We moeten gaan, ik wil met dit goddelijke lichaam zwemmen……”, riep onze gids slash reisleider slash pleegvader slash nieuwe vriend for life Thinus. Een uurtje later, wederom rustiek gadegeslagen door de mooiste der mooisten onder de landschappen, kwamen we aan bij The Baths: een zogenaamde Natural Hot Spring.

“Kijk!”, wees Thinus naar enige rotsen. “Daar boven komt het water via een watervalletje naar beneden. Het is altijd op een temperatuur van 33 tot 35 graden.”

‘The Baths’ bleek zwembaden, jacuzzi’s en natuurlijke hottubs (gelegen boven tegen de rotsen) te hebben gevuld met dit geschenk van The Lord. En: we hadden inderdaad ineens twee huisjes geboekt. Het was fijn dat Cristiano bij ons mocht slapen…hierdoor kon Ben nog een nachtje met zijn boezembuddy doorbrengen. Zijn broertje…….het mannetje waarmee hij een band voor het leven heeft. “We hopen echt dat Cristiano straks ook in Nederland, of anders België …..wordt geadopteerd. Dan kunnen ze elkaar nog zien”, verzuchtte Barbara terwijl haar ogen emotie verrieden.

Het was later vertederend om te zien hoe ze allebei in bed lagen, Marike ertussen om een verhaaltje te vertellen. Die twee kleine hoofdjes boven het dekentje uit, niet beseffende dat dit voorlopig de allerlaatste keer zou zijn dat ze samen zouden slapen. De gedachte hieraan maakte ons verdrietig….maar we beseften ook dat het uiteindelijk alleen maar beter voor ze kon worden.

Daarvoor hadden we een middag in het heerlijke water van het zwembad doorgebracht. De meiden Eliska, Amber en Beulah heersten in badpakken terwijl Thinus en Barbara zich ook niet onbetuigd lieten. Ben en Cristiano speelden met waterrat Marike terwijl Willem op houterige wijze ook wat baantjes trok. “Vannacht gaan we terug!”, riep Eliska, “Ja, jij ook Willem.”

Mooi niet dus. Thinus had even later de ‘Braai’ aangestookt….in het huisje van de Campher’s liep de huishoudelijke machine inmiddels al weer op volle toeren. Barbara heerste, zoals altijd. “Beulah, misschien wil Willem een ‘rusk’ bij de koffie”. Een rusk is overigens een heerlijke lokale specialiteit, een soort van random afgebroken brok koek/ biscuit, los in een zak gegooid. Vooral de Coconut uitvoering is niet te versmaden.

Die verrekte Thinus ken wel ff een potje braaien zeg. Heerlijk. Nu is Willem niet zo van het vlees maar deze Black Angus was wel van een akelig niveautje dus….dan is vegetarisch gedrag acteren ineens nogal iets relatiefs.

Tju, wat was het heerlijk warm in die duplexhuisjes….de luiken gingen na het naar bed brengen van de boys snel dicht. Marike kon hier echter niet aan toegeven……onze Erpse beachbabe moest namelijk weer in de strakke bikini: het midnight zwemmen stond op de rol. Een uur later waren ze weer terug. “Over vijf uur gaan we weer, in de vroege morgen schijnt het nog lekkerder te zijn.”

Ok…..Willem nam nog even de voetbalnieuwtjes plus cryptostanden door op zijn phone….het zal wel. En ja hoor….een aantal uurtjes later stonden de meiden weer voor de deur….wederom naar de baden. Ben en Cristiano sliepen nog even door….nog maximaal genieten van de quality time samen in de slaapkamer. 09.00 uur: “Willem je moet opschieten. Barbara heeft jouw ontbijt apart gehouden, om 10 uur moeten we uitchecken maar er mag nog tot 12 uur gezwommen worden.”

Willem, altijd met een attitude van: “Ik bepaal zelf wel hoe laat we uitchecken, geen hotel doet moelijk als ik een uurtje of wat langer blijf….”…….moest er toch aan geloven. De “Schiet nu eeeeeeeens oooopppppppppp, het is al kwart voor tien, Thinus heeft alles al in de bus geladen…doe niet zo onbeleefd…..”, van Marike bleek de genadeklap.

Moven en naar het zwembad. Nog één keer. En het werd gezellig, dat zeker. Wederom keken we vol bewondering naar de geoliede familiemachine Campher. Strak gesmeerd……maar ook altijd vol liefde. Een knap staaltje vakwerk van hele bijzondere mensen…..maar we vallen in herhaling. Een wijs man vertelde Willem eens, de bekende Veghelaar waarmee hij podcasts maakt, dat ‘positief zijn meer kracht kost maar ook zoveel meer oplevert uiteindelijk.’

Hij moest hieraan denken…..die tomeloze energie van de Campher’s, jaloersmakend. En altijd het juiste willen doen, nooit lui voor de hendigste weg kiezen. Erg knap.

Op de heenweg hadden we overigens ook al geluncht bij een geweldig ‘aan huis’ restaurantje, zouden het bijna nog vergeten. Zoals alle etablissementen welke we bezocht hadden in Zuid Afrika……maar dan nog specialer. Dit was een gewone boerderij, met allemaal kleine vertrekjes en huiselijke veranda. Toch was het een magisch restaurant, zo goed gedaan.

Nu we terugdenken: we hadden NOG een stop op de heenweg. Een gecombineerde horeca-uitspanning met een winkel, brasserie en terras waar je wijn- en gintastings kon doen. We hadden zodoende al een ‘gin and tea’ tasting achter de kiezen. Dus gin met een theezakje…..volgens de dames superlekker. Willem hield het bij flessen Kalahari Bier…….een stukje vakwerk waar men in plaatsen als Liessunt alleen maar van kan dromen. Maar dat terzijde.

Op de terugweg stopten we wederom daar……weer wat wijn, opnieuw grote plates met kazen, nachos, focaccia flatbreads…etc etc. Wonder boven wonder diende het laatste gaatje van Willem zijn riem, door hem gebruikt als ijkpunt betreffende ‘tot hier en niet verder’, nog steeds als rustplaats van dat ijzeren pinnetje. “Maar nu moeten we wel echt een keer stoppen met dat gesnaai.”

Toen we terug in Loevenstein waren volgde er een innig afscheid. En: Mandré was er weer. De super-chefkok-in-opleiding was weer terug van zijn werk bij het gerenommeerde Klein Jan (janonline.com)……met een private jet overgevlogen. Een tedere omhelzing met Ben volgde……ook Marike’s cuty pie Aviva kwam gedag zeggen.

Toen we terug in Hout Bay waren leerde onze email dat we nu toch echt bijna naar huis konden. Donderdagavond wel te verstaan. Maarrrrr…….dan moest wel alles goed gaan. Allebei twee covidtests……(PCR en antigen) …..papieren ophalen in Somerset West ennnnn last but not least…..een bezoekje aan DHA (home affairs) …de burgerlijke stand zeg maar….in Capetown Centrum. Dat allemaal op donderdag. Willem: “Ik moet nog zien dat we donderdag vliegen….”

Woensdag dan afscheid nemen van de Campher’s. Nog even langs Falke, daar waren we nog niet geweest…..maar nog daarvoor de PCR af laten nemen bij Hamadi Clinics in Claremont. We draaiden het fabrieksterrein van Falke op, gelegen aan de rand van een township. ‘rrrrrrrrrrrrr’, een appje van Barbara. “We hebben een emergency, we zien jullie later. ” Later bleek dat haar 84-jarige moeder, wonend 1500 km verderop in Joburg, haar heup had gebroken…..en met een personenwagen naar het ziekenhuis moest. Dat kon Barbara uiteraard niet zelf doen maar…..tja. Dan heb je even geen zin in sokken kopen.

Wij wel natuurlijk. Met 24 paar in onze handen liepen we even later naar buiten. De schade: 45 euro. Voor niets natuurlijk.

Thinus meldde dat het nog even ging duren, wij gingen een blokje omrijden. Even later zaten we middenin een township. “Als ze ons hier tegenhouden zijn we zo …..fxxx…”, merkte Willem op. Gelukkig gebeurde er niets. Via de McDonalds (killingtime adresje) ging het opnieuw naar, wegens eerder succes, de Spur in Tygervalley (het fraaie winkelcentrum in het sjeike gedeelte van Belville).

Heel de familie kwam weer opdagen….Ben had niet in de gaten dat het zo speciaal was….zijn laatste avond met de Campher’s bracht hij voor 95% door in de speelruimte van het restaurant. Barbara leek ineens toch enorm verrast toen we zeiden ‘morgen naar huis te vliegen’. Wij hadden dit toch al eerder gezegd. Haar ogen stonden in een flits vol met zout water. “We komen morgen gewoon naar het vliegveld…..als we jullie al laten gaan.”

Voor de Westkaapse leidster van de Russian Mob, de gekscherende woorden van Thinus, showde Barbara opnieuw haar opvallend grote en warme hart. Marike: “Zoals zij mij omhelst…..dat is zo gemeend. Echt een heel fijn gevoel is dat telkens. Je voelt haar liefde voor Ben en de andere kinderen. Ze gaat het moeilijk krijgen want er gaan dit jaar nog meer kinderen vertrekken. Ze heeft het daar moeilijk mee, ik snap dat . En dan is ook haar moeder nog in de problemen……”

Mandré, kijkend naar een foto van zijn vriendin: “Hoe laat vliegen jullie? Elf uur….ik weet niet hoor.” Een snelle en dwingende blik van zijn moeder liet hem echter van gedachten veranderen. “Ik zal er zijn.”

Bij het afscheid gaven we Ben zijn fiets terug. Onze jongen leek hier naartoe te zijn gegroeid…..eerder had hij het nog moeilijk maar nu toonde het mannetje zich beheerst. “Deze bike is voor jou Cristiano….je mag hem hebben”, deed hij net alsof het geld voor dat ding uit zijn eigen zakken was gekomen. Het brak wel het hart van ons.

Ja, opnieuw.

De volgende ochtend werden we wakker met de testuitslagen. “Ik ben negatief”, zei Willem na de zoveelste blik op zijn phone. De uitslag van Marike kwam echter maar niet binnen. Eerst naar Somerset West, naar Wandisa. De papieren ophalen die langer wegbleven dan de VOC vroeger als ze via Kaap de Goede Hoop naar Indonesië voeren. “Dit zijn ze”, zei Brad een uurtje later, ondertussen met vlakke hand over een stapeltje papier strijkend. “Jullie moeten naar Home Affairs, ik heb een afspraak gemaakt. Negeer de rij buiten.”

Nou ja….de details betreffende de rest van de dag zullen we achterwege laten. Laten we het erop houden dat er nog heel wat gebeurde, frustraties af en toe opliepen…. en het momentum constant switchte van ‘we kunnen naar huis straks’ naar ‘komen we hier ooit nog weg?’

Uiteindelijk was het toch zover. We gingen naar het vliegveld. Net op dat moment besloten de weergoden ons laatste autoritje over die schitterende slingerweg, voerend langs de grenzen van Table Mountain Park, te omlijsten met een stortbui waar zelfs de gemiddelde hoovercraft niet van gediend is. De weg liep snel vol met water…..je zag geen hand voor ogen, het was immers ook al donker. Navigerend op rode lichtjes voor ons……voorzichtig aan….bergje op, heuveltje af, haardspeldbochtje door……

Daar was dan de verlossende ringweg. ‘Capetown Airport’ stond er onder meer op het eerste verkeersbord. Nog even de auto inleveren, er was niemand te zien. “De sleutels moeten in de brievenbus”, zei Willem. “Ik zoek een kar voor de koffers”, besliste Marike.

Een half uur verderop in de wereldgeschiedenis, zes covid-testbewijs-controles later, waren we ingecheckt. “There they are!!!!”, hoorden we ineens achter ons. Daar stonden Eliska en Mandré, een omhelzing volgde. Binnen een minuut stond de rest er ook. Behalve Cristiano: “Hij was de hele dag al niet lekker, ik liet hem maar slapen”, legde Barbara uit.

Er was nog tijd voor een gezamenlijk drankje. Willem wilde het laatste samenzijn specialer maken door Ben te vragen wanneer hij terug zou komen naar Zuid Afrika: “When I want to”, antwoordde hij. En of hij de Campher’s zou gaan missen, deze vraag verzandde echter door andere geluiden en leek te sterven in goede bedoelingen. “Ben, your daddy vroeg je iets”, besefte eveneens Barbara de impact van het moment. “Yess…..of course ga ik jullie missen, bedankt voor alles.” Nog een vraag: “Aan welk woord denk je als je aan de Campher’s denkt?” Ben dacht even na: “Happy…”

Marike huilde toen, verscholen achter haar mondkapje, al lang tranen met tuiten.

Innige omhelzingen volgden. “We moeten nu écht gaan”, loog Willem. Nog langer blijven zitten zou echter weinig meer brengen. We liepen de roltrap op…..terwijl we omhoog gingen, al zwaaiende, werden de Campher’s onderaan steeds kleiner………een laatste blik….en weg waren we.

“Thinus, dit is geen definitief vaarwel, we gaan elkaar zeker nog zien”, had Willem vijf minuten eerder gezegd. Waarvan acte.

Na een moeizame tocht door de douane, we moesten diverse officiële papieren betreffende Ben laten zien, zaten we dan in het vliegtuig. Ben bracht de volgende twaalf uur voor de helft slapend door. De overige tijd werd gespendeerd aan het spelen met die ‘ipad’ welke op de stoel voor hem was geplakt. Zelfs de meest hevige turbulentie deerde hem niets.

Aangekomen in Amsterdam, staande bij de band waar de koffers op lagen, kregen we een appje van Anke….zij kwam ons ophalen. “Zeg er staat hier een cameraploeg van Hello Goodbye….ze willen jullie filmen.”

We hadden hier allebei geen behoefte aan….even later liep Marike huilend de armen van haar zus tegemoet. De crew van Hello Goodbye keek berustend toe…..een duim omhoog van Willem…daar konden ze het mee doen.

We waren weer thuis.

Het huis was helemaal versierd….een warm bad.

Diverse grote cadeaus stonden klaar. Familie, vrienden…..allemaal zooooo hartelijk bedankt.

Ben is in Erp. We hebben hem thuisgebracht.