Vandaag is het een nog meer speciale dag. De overtreffende trap van bijzonder, verdergaand dan onvergetelijk, de slagroom op de cake maar dan extra lekkere……..alsof je jarenlang keihard traint…telkens niet weet te winnen……en dan ineens een wereldrecord loopt. Eerlijk is eerlijk: wij liepen nooit een wereldrecord, en jullie ook niet, maar wat er daadwerkelijk vanmorgen dan wel gebeurde dekt zo ongeveer de nabootsing van dat gevoel. Dat denken wij tenminste……
Vanmorgen moesten we al vroeg uit de veren…..om half 7, het was nog aardsdonker aan de onderkant van de wereldkaart. Ben was al rond drie uur AM bij ons in bed gekropen, het duurde vervolgens niet lang voordat Marike en Willem nog maar een halfje samen ter beschikking hadden. Willem, al een uur steunend op zijn linker elleboog: “Daar moeten we wellicht toch iets aan gaan doen?” Aan de andere kant was het ook wel leuk om naar het ventje, getooid in een ‘Lets go Bananas’ PJ, te kijken terwijl hij heerlijk lag te doezelen.
Maar goed, geen tijd voor dagdromerij. We moesten naar The Magistrates Court in Belville (Kaapstad Noord) alwaar we werden opgewacht door attorney Brad Oliver en Wandisa medewerkster Adrienne Robinson. We moesten netjes verschijnen, dus Willem in een colbert, ‘shirt’ (bloes), keurige broek en bijpassende schoenen. Ben kreeg van Marike een blauwe spijkerbloes aan met hippe stropdas. En Marike zelf? Als door een ringetje te halen natuurlijk, as always……
Toen we op the place of the scene aankwamen zagen we een hele lange rits met mensen voor de poort staan, alsof ze in de rij stonden voor U2 kaartjes of een wedstrijd van The Springboks (Nationale rugbyteam van Zuid Afrika; de grote helden van het land). Wat was hier aan de hand? “Nee joh, zijn gewoon mensen die komen voor een zaak”, lachte Adrienne later desgevraagd.
Aan de poort, tralies volop aanwezig, vroeg een strenge man waarom we hier waren. “Childrens court”, antwoordde Willem eerlijk waarna ineens de toon veranderde in supervriendelijk. “Come here Sir, let me help you with the formular. Welcome in the courthouse.” Sommige andere mensen in de rij, inmiddels vooraan weten te komen, werden zonder pardon weer naar achteren gestuurd.
Eenmaal binnen stond Brad Oliver ons al op te wachten. Mr Oliver is een man van het soort vriendelijke oom…..maar tegelijkertijd een zeer accurate advocaat die werkelijk alles doet om zijn klanten uit de wind te houden. En een voorbereiding……poeh ! Echt klasse. Hij had ons ook al met de facetime gebeld, een paar dagen terug. Om wat digitale letters hier te besparen: laten we het erop houden dat we niets hoefden te doen, alleen hem te volgen. Lekker hoor.
Vervolgens was het dan zover dat we de rechtszaal in mochten. De vrouwelijke judge zat al klaar en bleek een zeer aimabele dame te zijn van middelbare leeftijd, een gezellig overkomend persoon…..maar toch ook regelmatig strikt formeel to the point. “Daar zijn we hier voor”, legde ze uit, “Alles moet precies kloppen.” Brad liep de voeten onder zijn pantalon plat …..hij kende hier zijn pappenheimers. Niets werd aan het toeval overgelaten. Zo waren er vragen of we nu uit Meijerijstad of Erp kwamen, en nee ‘Erp’ was geen postcode maar gewoon een korte plaatsnaam. “Ah right”, knikte the judge, tussendoor in het Afrikaans koffiepreferenties doorgevend aan haar ongeveer even oude assistente. Een heerlijk duo.
Ben mocht ondertussen iets uitzoeken uit een hele grote zak met knuffels welke the judge, zo vertelde ze, deze week had mogen ontvangen van donateurs. Uiteindelijk viel de keus op een dreadlockiaans typetje…..Willem stelde voor om de pop Henk te noemen maar daar stak het 7-jarige jochie met een ineens bedenkelijk kijkend gezicht een stokje voor: “No”.
Nou ja…..alles kwam goed. De documenten werden ondertekend, Adrienne werd gesommeerd foto’s te maken. “Vanaf nu is het uw zoon, alsof hij bij u is geboren”, zei the judge op plechtige wijze. Brad streek op dat moment met uitgestrekte arm symbolisch de Zuid Afrikaanse vlag…..een prachtig moment. Toen moest er natuurlijk geposeerd worden……the judge liet daarvoor speciaal haar ‘gown’ (toga) aanrukken……alles kreeg daardoor nog, nog, nog meer cachet.
We konden weer terug naar Hout Bay……nu is het afwachten geblazen. Hoe lang gaat het duren voor de benodigde papieren in ons bezit zijn? Brad: “We sturen dit op naar Pretoria waar de centrale authoriteiten die er een stempel op moeten zetten. Dan komt het terug en gaat het naar Home Affairs. Hoe lang gaat het duren? Moeilijk te zeggen. Hopelijk gaat de lockdown niet naar Level 5, dan mag je niet meer naar buiten in feite. Alles werkt dan nog trager. We zullen blijven bellen, er druk achter zetten indien het kan.”
Afwachten dus.
Overigens is het wel mooi om te zien hoe de locals hier reageren als wij met Ben in een winkel of andere openbare gelegenheid verschijnen. Ze vinden het oprecht fijn dat wij als ‘witte’ Europeanen ‘one of their own’ onder onze hoede nemen en willen adopteren. Tenminste zo komt het echt over….die vertederende blikken spreken ogenschijnlijk boekdelen van het kaliber encyclopedie. Maar misschien is het onze perceptie, beschouwend vanaf een roze wolk ziet men de wereld misschien net even wat anders……
To be continued.
Benthuisbrengen 